Paradoks
Desem ki vakitlerden bir sevda vaktidir!
Sen yine lâl olursun.
Pazar Kadını
Bir yalnızlığın ayak ucunda sabahı bekleyen kadın
Pazar Kadını
Pazartesi Kadını
Haftanın yükünü omuzlayan kadına
takvimlere sıkışan sabırlara ithafen
Ve herkes başlarken haftaya, o çoktan ortasında
Perşembe Kadını
Çünkü o biraz yorgunluktur
Biraz iç çekiş
biraz da Cuma’ya tutunan son sabırdır
Bekleyişin en çok yakıştığı kadın
Pervanenin Aşkı
yanacağını bile bile
uçtu bir pervane
ateşe…
çünkü bazı aşklar
Portakallı Hatıralar)
Masa Altı Cennetimdi
Çocukken bir sırrım vardı
herkesin bildiği ama kimsenin bozmadığı bir sır
Saklambaç
O küçük kızdan, kalemini yastığın altına saklayan kadına…
Bir mısranin içine saklandın bir gün,
kitap gibi sustun,
SAKLI RENK
Kasabanın son evinde bir kadın
bakır kazanın başında yaşlanıyordu.
Bileklerine kadar sıvadığı kollarında
kurumuş köklerin koyuluğu,
tırnak diplerinde
yıkandıkça derine işleyen lâcivert.
Sabahları kepengi kaldırır,
sokağa ilk o çıkarırdı
ıslak kumaşların ağır kokusunu.
Dükkânın önünden geçenler
başlarını eğerek yürürdü
yukarıda gerili iplerden
omuzlarına renk damlardı.
Kadın her kumaşı
iki eliyle suya yatırır,
bir süre öyle tutardı.
Sanki uzak bir yerden getirilmiş bir yarayı
ürkütmeden yıkıyordu.
Kazan kaynadıkça
yüzünün çizgileri çözülür,
alnından süzülen ter
dudaklarında tuzlanırdı.
Bir tutam kök atardı suya,
bir tutam daha
Akşam olunca
kendi yüzünü seçemezdi
karıştırdığı koyuluğun içinde.
Kimse bilmezdi
üst raftaki kutuda ne sakladığını.
Bir keresinde çırak
merdiveni oraya dayamış,
kadın elini uzatıp
merdivenin ayağını tutmuştu.
O kadar.
Çırak bir daha
o rafın tozunu almamıştı.
Mevsimlerce
başkalarının bayramlığı kurudu iplerde.
Nişan bohçaları geçti ellerinden,
gurbetlik ceketlerin astarları,
bir daha giyilmeyecek gömlekler.
Kendi entarisinin dirseğinde
aynı solgunluk büyüdü.
Sonra bir sabah
kepenk açılmadı vaktinde.
İçeride kadın,
kutuyu dizlerine indirmiş,
kapağındaki çivileri
küçük bir bıçakla kaldırıyordu.
Tahtanın arasından
yıllanmış bir keskinlik yayıldı
uzun süre kapalı tutulmuş
bir sandığın nefesi.
İçinden kat kat bir kumaş çıktı.
Parmaklarını kıvrımlarında gezdirdi.
Kat yerleri sertleşmişti.
Bir ucunu çözerken
gençliğinden kalma bir iğne
yuvarlandı taşların arasına.
Eğilip almadı.
Kumaşı kazana bıraktı.
Su ağır ağır içine yürüdü.
Tahta sopayla bastırdıkça
dipten koyu bir renk yükseldi
kadının çenesine,
duvardaki çatlağa,
tavandan sarkan çıplak ampule vurdu.
O gün dükkâna gelenler
kapıda bekledi.
İçeriden su sesi geliyordu,
arada bakırın kenarına değen
bir tahta sesi.
İkindiye doğru kepenk kalktı.
Kadın,
iki kolunda taşıdığı kumaşla
sokağın ortasına çıktı.
Eteklerinden süzülen damlalar
tozda küçük çukurlar açıyordu.
Bir başını kapının halkasına bağladı,
öteki ucunu alıp yürüdü.
Kumaş arkasından açıldı.
Duvarın dibinde uyuyan kedi kalktı.
Bakkal, elindeki kâğıdı tartının üstünde unuttu.
Karşı evden biri
yarım kapalı perdenin ardından baktı.
Kadın yürüdükçe
sokak dar gelmeye başladı o renge.
Son ucunu
yıllardır kapalı duran evin tokmağına düğümledi.
Avuçlarını entarisine sildi,
başını kaldırdı.
Altından ilk kez geçiyordu
kendi ellerinin yaptığı göğün.
Akşam,
dükkânın taşlığında
bir iğne parladı.
Kadın lambayı söndürürken gördü,
Bu kez eğildi.
İpliğini geçirdi gözünden
yakasının iç tarafına
adını işlemeye başladı.
İlk harfte eli titredi.
İkincisinde
sokaktan bir rüzgâr geldi.
Dışarıda gerili kumaş kabardı
kadın,
yakasını boğazına yakın tutup
kalan harfleri tamamladı.
Azra Nimet Öner
Salı Kadını
Sessizliğin içinde göğsünü dik tutan kadına ithafen
Salı
ne Pazartesi’nin telaşı kadar gürültülü
ne de Çarşamba’nın pususuna benzer
Sana Bakarken
Yaz akşamıydı.
Deniz kıyısında gün batımı çoktan bitmişti.
Martılar evlerine dönüyordu.
Masada iki çay vardı, bir de gözlerin.


-
Kasım Akçay
-
Fulya Aras Koca
Tüm YorumlarDünyada bir tane Hayat Hanım olsaydı kahrı çekilirdi Nimet Hanım ,o kadar çekilmez hayat hanımlar var ki!
"Nedir şu hayattaki en büyük kazanım?" sorusunun benim için cevabı hep aynı olmuştur. Dost. Evet hayata olabilecek en büyük kazanım dosttur efendim. Canının yanına candaş olacak bir dost, ki böylesinin değeri bin ömre bedeldir. O dost ki haldaşındır, sırdaşındır, ruhunun ve dimağının doygunluğudur, ...