Ana içeriğe atla

Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Nimet Öner

Paradoks

Desem ki vakitlerden  bir sevda vaktidir!

Sen yine lâl olursun.

Devamını Oku
Nimet Öner


Pazar Kadını

Bir yalnızlığın ayak ucunda sabahı bekleyen kadın

Pazar Kadını

Devamını Oku
Nimet Öner

Pazartesi Kadını


Haftanın yükünü omuzlayan kadına
takvimlere sıkışan sabırlara ithafen
Ve herkes başlarken haftaya, o çoktan ortasında

Devamını Oku
Nimet Öner

Perşembe Kadını

Çünkü o biraz yorgunluktur
Biraz iç çekiş
biraz da Cuma’ya tutunan son sabırdır
Bekleyişin en çok yakıştığı kadın

Devamını Oku
Nimet Öner

Pervanenin Aşkı

yanacağını bile bile
uçtu bir pervane
ateşe…
çünkü bazı aşklar

Devamını Oku
Nimet Öner

Portakallı Hatıralar)

Masa Altı Cennetimdi

Çocukken bir sırrım vardı
herkesin bildiği ama kimsenin bozmadığı bir sır

Devamını Oku
Nimet Öner

‎Saklambaç
‎
‎O küçük kızdan, kalemini yastığın altına saklayan kadına…
‎
‎Bir mısranin içine saklandın bir gün,
‎kitap gibi sustun,

Devamını Oku
Nimet Öner

SAKLI RENK Kasabanın son evinde bir kadın bakır kazanın başında yaşlanıyordu. Bileklerine kadar sıvadığı kollarında kurumuş köklerin koyuluğu, tırnak diplerinde yıkandıkça derine işleyen lâcivert. Sabahları kepengi kaldırır, sokağa ilk o çıkarırdı ıslak kumaşların ağır kokusunu. Dükkânın önünden geçenler başlarını eğerek yürürdü yukarıda gerili iplerden omuzlarına renk damlardı. Kadın her kumaşı iki eliyle suya yatırır, bir süre öyle tutardı. Sanki uzak bir yerden getirilmiş bir yarayı ürkütmeden yıkıyordu. Kazan kaynadıkça yüzünün çizgileri çözülür, alnından süzülen ter dudaklarında tuzlanırdı. Bir tutam kök atardı suya, bir tutam daha Akşam olunca kendi yüzünü seçemezdi karıştırdığı koyuluğun içinde. Kimse bilmezdi üst raftaki kutuda ne sakladığını. Bir keresinde çırak merdiveni oraya dayamış, kadın elini uzatıp merdivenin ayağını tutmuştu. O kadar. Çırak bir daha o rafın tozunu almamıştı. Mevsimlerce başkalarının bayramlığı kurudu iplerde. Nişan bohçaları geçti ellerinden, gurbetlik ceketlerin astarları, bir daha giyilmeyecek gömlekler. Kendi entarisinin dirseğinde aynı solgunluk büyüdü. Sonra bir sabah kepenk açılmadı vaktinde. İçeride kadın, kutuyu dizlerine indirmiş, kapağındaki çivileri küçük bir bıçakla kaldırıyordu. Tahtanın arasından yıllanmış bir keskinlik yayıldı uzun süre kapalı tutulmuş bir sandığın nefesi. İçinden kat kat bir kumaş çıktı. Parmaklarını kıvrımlarında gezdirdi. Kat yerleri sertleşmişti. Bir ucunu çözerken gençliğinden kalma bir iğne yuvarlandı taşların arasına. Eğilip almadı. Kumaşı kazana bıraktı. Su ağır ağır içine yürüdü. Tahta sopayla bastırdıkça dipten koyu bir renk yükseldi kadının çenesine, duvardaki çatlağa, tavandan sarkan çıplak ampule vurdu. O gün dükkâna gelenler kapıda bekledi. İçeriden su sesi geliyordu, arada bakırın kenarına değen bir tahta sesi. İkindiye doğru kepenk kalktı. Kadın, iki kolunda taşıdığı kumaşla sokağın ortasına çıktı. Eteklerinden süzülen damlalar tozda küçük çukurlar açıyordu. Bir başını kapının halkasına bağladı, öteki ucunu alıp yürüdü. Kumaş arkasından açıldı. Duvarın dibinde uyuyan kedi kalktı. Bakkal, elindeki kâğıdı tartının üstünde unuttu. Karşı evden biri yarım kapalı perdenin ardından baktı. Kadın yürüdükçe sokak dar gelmeye başladı o renge. Son ucunu yıllardır kapalı duran evin tokmağına düğümledi. Avuçlarını entarisine sildi, başını kaldırdı. Altından ilk kez geçiyordu kendi ellerinin yaptığı göğün. Akşam, dükkânın taşlığında bir iğne parladı. Kadın lambayı söndürürken gördü, Bu kez eğildi. İpliğini geçirdi gözünden yakasının iç tarafına adını işlemeye başladı. İlk harfte eli titredi. İkincisinde sokaktan bir rüzgâr geldi. Dışarıda gerili kumaş kabardı kadın, yakasını boğazına yakın tutup kalan harfleri tamamladı. Azra Nimet Öner

Devamını Oku
Nimet Öner

Salı Kadını

Sessizliğin içinde göğsünü dik tutan kadına ithafen
Salı
ne Pazartesi’nin telaşı kadar gürültülü
ne de Çarşamba’nın pususuna benzer

Devamını Oku
Nimet Öner

Sana Bakarken

Yaz akşamıydı.
Deniz kıyısında gün batımı çoktan bitmişti.
Martılar evlerine dönüyordu.
Masada iki çay vardı, bir de gözlerin.

Devamını Oku