Nilgün Aras Şiirleri - Şair Nilgün Aras

kelimelerine kızardım
acı içli çekirdekler gibi umulmadık
yemişlerinden geliyorlardı, tatlı dudaklarından

en etlice en dolgun
kısımlarından dişleyip bırakırdın sen zerdalileri

gözlerine uğradım dün
tekin değillerdi neye uğradım
kupkuru
kupkuru bir sevda kalmıştı akıllarında

gözlerine uğradım iyisi mi

yükseltiyorsun güneşin yevmiyesini
bir parça geciktiriyor geceyi
sesleniyorum ey vadi, seslenmek öğüt değil
öğüt ışık gibidir telkin edici
görmekten çok körlüğe, ey vadi
ışık vermek bulunmaz tablolarımda

çantada keklik bir akşam
gölgeler her şeyi anlattı bana

ay erketeymiş sevişiyormuşuz
suçlamalar basmış yeni bir gökyüzü açmışsın
herkesten

sonbaharla açıklamaz
çocuklar kederlerini
ve renklerle
ezilmişliklerini

kendi ormanları vardır

beni sakın kuşlarla yalnız bırakma
kuşlar istenmeyeni bilir
ve öğretir
kalbi kuş gibi çırpınanlara

Fikret Mualla

taze taze
çiy çiy içiriyorum
sabahları güneşin sarısını
biraz renk geliyor denizin yüzüne

yürüyüşe çıkarıyorum ikindileri

kimseye küsemiyorsun
yazık
demek kimseyi sevemiyorsun
ah bir gücensen bana

ıslak dallar atalım ateş aldıkça

Akşam köyümüze dönerdi
Şehrin öteki ucuna gider dönerdi
Akşamın boynunda bir çan vardı
Kaybolma ihtimaline dayanan

Kurutulmuş kalabalık buğuluyor şehir

çirkin bir ay
ve ay tüten her sazlık yeterdi
hemen gider saygısızca karışırdım kutlamalarına
kadeh ağızlarına kadar incelirdim
uzun bir operete başlardım uzun parmaklarımla
efendice bir tedirginlik duyduğum söylenseydi