Nilgün Aras Şiirleri - Şair Nilgün Aras

insanlar ikiye ayrılır
sonsuz kere ikiye / önemli değil
her gün bir servet harcıyorum kendime
eskiyince atamayacağımız tek şey kendimiz

ey uğruna her gün bir servet harcadığım

güçlü büyülerin olsaydı
rengi damağında kalsaydı çocukların
ağaçlar büyüdükçe geri çekilseydi gökyüzü
güneş doğduktan sonra bile
açmaya devam etseydi
kırmızı bir kasımpatı gibi yol kenarına çıkan ay

yaşayan çocukları seven
ağaçlar kalmış olmalı
oyun parkında bir ağaç
ölü çocukları da seviyor

oyun parkında bir ağaç

ormanı seviyorum
denize giden ormanı
aşı boyası geyikler çiziyorum
içine kumrular serpiyorum
hepsi tek yürek eder sanıyorum
öncüyüm kendime işaret bırakıyorum

evet biliyorum bir ikondu aşkınız
kiliseniz yıkıldı
ve inançsız kaldınız
apoletleriniz söküldü bir de
amiralim

elinde sözcük demetiyle beklerdin
ışık yıkımıydılar, başka her suç karanlıktı
karanlıktaydı kendilerinden başka her yasa

yasa, yastan gelirdi
yas bir daha tekrar etmesin

benim de korktuğum anlar oluyor
benim de
bir kuş evim olsun istiyorum
en güzel evleri kuşlar alıyor

çocukların armalı kızaklarıyla

kin ve arzu
birbirine dolanan
iki zürafa boynu

kalbim tek ağaç

Ufak bir taştı
Ah ne kadar sıradan
Ah ne kadar önemsiz bir taş

Ne dışı elmas kaplıydı
Ne inci saklanmıştı içerisine

ve gong vurdu
ve yedi kere
tedirgin döndü ilkinde
ve ikincisinde uyandı kadın
ne gündüzdü
ne gece