Neyse Şiiri - Fatma Algan

Tüm boşvermişliklerime bir göz atayım dedim.
Yarım kalmış örgülerime mesela…
Yünler Arap saçına dönmüş.
Örnekleri hatırlarsam ne alâ...
Çözmek lazım o saçı.
Bir sabır yumağı gibi…
İşte bir “hadi neyse” klâsiği.
Ve tamamlanmamış resimler.
Kuru sulu tekniğinde bir çeşme.
Önünde çarıklı, şalvarlı güzel insanlar.
Bilmem hangi yılın ardından,
Bu zamana gelmek istemezler ki onlar…
Şu tuvallerdeki yağlı boyalar.
Sanki benim fırçamın dahli olmamış…
Bir kız, Ay’a salıncak kurmuş,
Siyah saçlarıyla beklerken,
Adını bile unutmuş.
Bundan mıdır acep?
Dünyaya arkası dönük oturmuş.
Neyse de..!!
Elbisesinin rengine bayıldım.
O yeşil olmak için hangi renkler buluşmuş?
Bir yağlı boya tuval daha,
Ormanın derinliklerinde toplanmış.
Güneş hüzmeleri ok gibi,
Buğulu, sisli ve gizemli,
Gelip kalbime saplanmış.
Yaramı sağaltmak varken,
Aşka doğru yürüyen kim?
Hem de pupa yelken.
Üstelik zaman ne geç, ne de erken.
Mahzunluğuna ne demeli?
Kılıfındaki Ud’un.
Asırlar olmuş sanki halleşmeyeli.
Her makamdan notalarım.
Do teline değil de,
Gönül telime değdi mızrabım.
Havada bir yerlerde,
Klavyede dolaştı parmaklarım.
Bir kırık kalbin hikayesinde,
Bemolle titredi re,
Bir saba geçkisinde.
İşte öyle, tam da öyle bir An’da…
Gözlerin bulutlanır ya.
Hadi neyse, aldırma…
Şurada bir dosyada,
Hikayeler, şiirler.
Ben de bilmiyorum,
Sonu nasıl olacak.
Bu şiirin mesela,
İlhamına metroda yakalandım
Sağanak sağanak.
Lakin tamamlayamadım.
Okumak ve yazmak,
Olmazsa olmazım.
Hem, cevizin tepesinde,
Ağaca dönüşmemişmiydi Nazım?
Üstelik polis de Gülhane’de,
Piraye de…
Farkında olamadım.
Ben bir şair, ben bir yazar,
Ben bir ressamım.
Bir müzisyen, bir insanım.
Hem sanatçı, hem sanatım.
Kelime kelime, nota nota, ilmek ilmek…
Ve de rengarenk boyadığım.
Hayatım benim yaratımım.
Bir gün, tüm hadi neyselere,
Kallavi bir neyse! çekip,
En güzel eserimi;
Kendimi tamamlarım.

f.a
10-Ocak-2022