Neyra Şiiri - Merih Koçali

Neyra…

Ne tuhaf…
Sen başkalarının karanlığına
ışık taşıyorsun da
kendi geceni kimseye göstermiyorsun.

Yüzünde sabahın aceleciliği var.
Girdiğin yere perde aralığından güneş sızıyor sanki.
Bir çiçek seni görse
biraz daha erken açacak.

Gülüyorsun…
Öyle bir gülüş ki,
insan senin hiç ağlamadığını sanıyor.

Saçlarını rüzgâra bıraksan
şehir değiştiriyor rengini.
Ama ben biliyorum.
Sen geceleri
kimsenin görmediği bir yerde
kendi içine kapanıyorsun.
Pencerenin önünde uzun uzun susuyor,
ay ışığını bile
kendinden uzak tutuyorsun.
Çünkü bazı geceler
ışık yarana fazla geliyor.

İçinde
adı konulmamış kışlar var
Neyra.
Üşüdüğünü söylemiyorsun.
Ellerini ceplerine koyup
“üşümüyorum” diyorsun.
Oysa ben görüyorum;
bazı cümlelerin titriyor,
bazı susuşlarına
kar yağıyor.
İnsanlar seni bahar sanıyor.

Neyra
Çiçek açmayı iyi biliyorsun.
Yağmurunu saklayıp
başkalarına güneş dağıtıyorsun.
Birinin canı yansa
kendi yaranı unutup
onun yarasına merhem oluyorsun.
Bir dostun ağlasa
kendi gözlerini saklayıp
ona mendil uzatıyorsun.
Sonra eve dönüyorsun.
Kapıyı kapatınca
bütün gün susturduğun ne varsa
gelip başucuna oturuyor.
Kimsenin bilmediği
yaran var içinde.
Üzerine yıllardır
çiçek dikiyorsun.

Kimse yaranı görmüyor.
Kimse bilmiyor, sabah güneş doğduğu hâlde
gözlerinin neden geceden kaldığını.

Kimse bilmiyor
neden en güzel şarkılarda
birden sustuğunu.

Kimse bilmiyor
neden “iyiyim” derken
sesinin içinde
koca bir kış geçiyor.

Ben biliyorum.
Seni gülüşünden değil,
güldükten sonra
bir anlığına uzaklara dalan gözlerinden sevdim.
Herkesin gördüğü kadını değil,
kimsenin uğramadığı
iç mahallelerini sevdim.

Orada
kar altında kalmış çocukluğun var.
Yarım bırakılmış birkaç hayalin,
kimseye anlatmadığın birkaç kırgınlığın,
gecenin içine sakladığın
uzun uzun susmaların var.

Her sabah saçlarını tarayıp
dünyanın karşısına çıkıyorsun.
Hiçbir şey olmamış gibi.
Kimseye yük olmadan.
Kimseye belli etmeden.
Adın gibi
başkalarına ışık olarak.

Neyra…
Herkes çiçeklerini görüyor,
bir ben biliyorum
altında kaç mevsim gömdüğünü.

Senin için kara kış,
dışın bahar bahçe.