Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Vecdi kardeşim yine çok başarılı bir çalışma okudum. Olumsuz eleştrilere kulak asma diyemem,
çünkü aralarında sevgili edebiyat ve Türk'çe öğretmenleri var. Hatta bu işin uzmanı birkaç arkadaşımız var. Ben onları çok önemsiyorum. Olumsuz eleştrileri bir sen almıyorsun banada zaman zaman geliyor böyle eleştriler. Neyse sevgili kardeşim ben bu tür şiirleri çok beğenirim. Sen de hakkını vermişsin. TEBRİKLER
SEVGİLİ DOSTUM EN GÜZEL ELEŞTİRİ KENDİ KENDİNİ ELEŞTİRİDİR.. AMMA TARAFSIZ ... ŞİİRİN SESDİ ÇOK ÖNEMLİ.. OKU ŞİİRİNİ BİR KAÇ DEFA KENDİN Bİ DİNLE .. SES UYUMUNU VE ŞİİRE VEREBİLDİĞİN GİZLİ KAFİYEYİ Bİ YOKLA SANIRIM DAHA İYİ OLACAKTIR.. ŞİİRDE DUYGU ŞART TABİ BENCE.. ŞİİRİNİ VE EMEĞİNİ KUTLARIM DEĞERLİ KARDEŞİM ELLERİN DERT GÖRMESİN YÜREĞİN ÜŞÜMESİN
SELAM VE SAYGILARIMLA..ESEN KAL.
Güzel ve anlamlı şiir,şirlerde olumlu eleştiriler güç verdiği gibi,yerinde yapılan ve yapıcı olumsuz eleştirilerde daha güzüeli ve doğruyu bulmamıza yardımcı oluyor,tam puanımla kutlarım,tebrikler
Güzel ve duyarlı bu şiire emek veren yüreği ve bileği kutlarım dost yürek, kutlarım. Sevgilerimle esen kalın! (10on)
MÜKEMMEL DİZELER.ŞİİR BU DEDİRTTİRİYOR...YAPICI YORUM VE ELEŞTİRİLERE EYVALLAH AMA HER DENENE DEĞİL BENCE.KUTLUYORUM..TAM PUAN VE DE SAYGILAR,SEVGİLER..................HŞT
Bir varmışım,bir yokmuşum…
Kim tutuşturdu, bu yanan çırayı?
Çala kalem gerçekler içinde, düş kırıklıkları…
Katrana bulanan hayaller içinde, kirli oyunlar…
Alacakaranlıkta martıların çığlıkları…
Soyunuk boşlukta raks eden kara bulutlar…
Uzun gecelerde uyuz köpek sesleri…
güzel bir şiir yüreğinize sağlık. içinizdeki duyguların sesi olmaya devam... şiir yazıldıkça güzelleşir,güzelleştikçe yüreklerdeki kapalı kapıları açar. yazdıkça şiir şiir olur gönüllerde. kutlarım şiir yüreğini
Eleştiriler iyi şiirlerde yer bulur kötü şiirlerde olduğu kadar .
Bakışlar ve değerler farklılığındandır bu . Yeterki yapıcı olsun, iyi niyetli olsun ...
Esasında en yapıcı eleştiri şiir yazanın kendisine karşı yaptığı eleştiridir ...
Bunun için de (bence şiirini eklemeden önce) çıkardığı sesi defalarca dinlemesi gerekmektedir ...Ve o sesten tatmin olduktan sonra şiirini paylaşıma açmalıdır ...
Kutluyorum çalışmanızı ..., yüreğinizi ...
Kim tutuşturdu, bu yanan çırayı?
Çala kalem gerçekler içinde, düş kırıklıkları…
Katrana bulanan hayaller içinde, kirli oyunlar…
Alacakaranlıkta martıların çığlıkları…
sanırım dünyadasınız ve fünyanın orta yerinde bir yerlerde kaybolmuş gibisiniz..:)
zaman zaman sormalı insan kendine ben kimim nerdeyim diye... güzel bir şiirdi tebrik ederim..:)
Bu şiir ile ilgili 38 tane yorum bulunmakta