Ne'm Kaldı? Şiiri - Ali Urgan

Bülbülün figânına râm oldu şu ahvâlim,
Ezelden bezm-i âlem, beni çileye saldı.
Yangından hâne dünya, ateşten bir lav hâlim,
Ki hepten yandı dünya, ol içinde ne’m kaldı?

Mest eyledi andelip, hayrân etti nâdına,
İlâhî bir tecelli, aklım başımdan aldı.
Sefere çıktı bülbül, ağyâr oldum yâdına,
Kuru bir daldan gayri, bitti her şey, ne’m kaldı?

Ne câhile sırrımı, ne ârife demedim;
Ağartıp saçlarımı, felek yerlere çaldı.
Bizârdı hep hâllerim, gönlümce hiç sevmedim,
Geçti beyhûde her dem, şu âlemde ne’m kaldı?

Görmez olurmuş insan, derin hisle sevince,
Ayrılık hep içimde, sanki kuru bir daldı.
Hece hece, her gece bir efsunlu bilmece...
Bir acı hâtıradan başka, söyle, ne’m kaldı?

Mutma’in ol ey gönlüm, her şeye kanıp geçme,
Yalan oldu şu ömrün, sanki büyüden faldı.
Bil sılayı nâmahrem, yaşanır sanıp geçme,
Pespâye hâlden başka, şu geriye ne’m kaldı?
.............
Ali Urgan