Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Nefret... Bir kimsenin kötülüğünü, mutsuzluğunu istemek... İnsan nasıl düşünebilir böyle bir şey, diye kendime kendime sorduğum oluyor bazen. Cevap bulamıyorum bir türlü. Nefretten nefret etmek, en büyük erdemlerden biri bence. Zeynal hocama saygı ve sevgilerimi sunarım.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta