Kültür Sanat Edebiyat Şiir

“İnsanlara bir şeyler anlatmaya çalışmak buharlı bir cama yazı yazmaya benziyor. Özenle yazıyorsun, apaçık belli oluyor anlattıkların. Sonra silinip gidiyor. Karşılaştığım her insana anlatmak istiyorum. Küçükken gördüğüm buhar tutmuş her cama yazı yazmak isteğim gibi

Her zaman kederin bomboş olduğunu yazmıştım. Hiçlik dolu engin bir mağara olduğunu.
Ama yanılmıştım.
Keder bunun tam tersiydi. Doluydu, ağırdı ve boğucuydu çünkü kaybetti ğiniz her şeyin yokluğu değildi; hepsinin topla­mıydı,

Hakikaten de kendimle bayağı çelişki içimdeydim. Hayat bir çelişki ağından ibaretti. Hayat berbattı. Yaşama lafını kullanmamak lazımdı; berbat etme, bağırma, azarlama ve kusma demeliydik.

Hangimiz öfkeden çıldıracakken gülümsemek zorunda kalmadık ki! Bir kadın yaşamak için, ayakta kalmak için ve işini yapmak için ne kadar çok öfke yutuyor, bunu sadece kadınlar bilir.

Gidenlere hep öyle gelir; bir şey unutmuşlar gibi. Oysa zaten bir şey unutmak için gider insan. Giderken bir şey unutmak sorun değil; insan çok daha büyük bir şeyi unutmak için gider. Geride kalanların ne anlamı olabilir ki?”