(Nakarat)
Bu hayat anlamsız gelir birader
Zihin yetmez, akıl ermez böyle hayata
Çile ve dertler yüklenir sonra sırtına
Bi sevdaya, düştü gönlüm
Kefen oldu bu canıma
Unutulmuş bir maziyken
Biliyormusun biliyormusun
Seni ne çok sevdiğimi
Senin için yandığımı
Sana nasıl taptığımı
Kimseler bilmesin ne olur
Bilmezsin ;
Seni sevdim diye Diyarbakır bana küsmüş,
Kalbine giden yollar barikatlarla örülmüş.
Şehir yüz çevirmiş, bahtım mühürlenmiş,
Yine de bırakmam…
Bırakmam seni.
Bir sevdiği olmalı insanın;
Hüzünden arınmış,
Kana bulanmamış,
Çile ve kederden uzak.
Bir sevdiği olmalı insanın;
Sayılı gün elbet tükenir
Hasret bir gün diz çöker
Acıyla geçen aylar, yıllar
Ardı sıra susar anam
Biter anam, biter mapus
Gitmem gerek sisli puslu şehir'den
Çıkmam gerek bu vuslat-ı keder'den
Atmam gerek seni bu yüreğim'den
Çaresi yok şifası yok yar bu aşkın
Dermanı yok devası yok yar bu aşkın
Sözümüz söz,
Bu düzen değişmeli.
Bitmez yoksa yüreğimizde taşıdığımız,
Son bulmaz bu kavurucu ateş.
Son bulmaz bu savaş.
Koca bir şehir bu şehir
Ama artık tutsak
Göğsüne çökmüş siyah bir gök
Ölüm, pusuda bekleyen bir kuyu
Her yanı mahşer
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!