Neden Deliyim Şiiri - Fevzi Ögrenmis

BEN NEDEN DELİ OLDUM
Bakırköy’deyim tam da,
Düşünen heykelin karşısında…
Oturmuşum sessizce,
Seni düşünüyorum yine.
“Ben kimim, neden buradayım?”
Diye soruyorum kendime.
Üzerimde beyaz bir önlük,
Ellerim arkadan bağlı…
Yanımdan gelip geçenler
Gülerek “deli” diye takılıyor.
Ben ise bakıyorum yüzlerine,
Neden deli olduğumu bilmiyorum.
Kimdim ben,
Nereden geldim buraya?
Hangi acı getirdi beni
Bu beyaz önlüğün içine?
Belki de deli değildim,
Dünyaya fazla dürüsttüm.
Belki herkes susarken
Ben içimden konuşuyordum.
Düşünen heykel karşımda,
Ben ise düşüncelerimin içinde…
Herkes beni deli sanıyor,
Ben seni düşünüyorum sadece.
Belki delilik dedikleri şey,
Birini yürekten sevmektir.
Belki de insan,
Anlaşılmadığı yerde delidir.
Şimdi yine soruyorum kendime:
“Ben kimim, neden buradayım?”
Cevabını biliyorum aslında…
Ben seni düşündüğüm için buradayım.
Ve eğer bunun adı delilikse,
Varsın desinler deli bana…
Ben aklımı kaybetmedim,
Ben sadece seni kaybetmekten korktum.