Konuşsam kıracaktım... ben de sustum. Ama bil istedim, o susuş var ya... en çok beni parça parçaettiiç konuşmadım.. İçimde ne varsa tuttum, yuttum, bastırdım. Bir tek sana zarar vermeyeyim diye kendimi harcadım. Sen "sustu" sandın, ben içimden avazım çıktığı kadar bağırıyordum. onuda sen duymadın Her kelime dilime geldi, ama sana değmesin diye yutkundum. Konuşsam belki bir an incinirdin... ama ben sustukça, her gün biraz daha eksildim. Şimdi dönüp baksan "neden böyle oldu?" diye... Cevabı çok basit aslında: Ben seni kırmamak için sustum, ama sen o sessizlikte beni kırdın. @dsız..
Adsız GardenyaKayıt Tarihi : 16.11.2026 23:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!