Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

Tek değilsin, kendini tek bilirsin,
Şu benlikle, başkasını bilmezsin,
Divanesin, hiç önünü görmezsin.
O sende pinhandır, senden içeri.

Ayna olsalar da, hep baktıkların,

Zekat ve sadaka malı eksiltmez.
Elinden çıkacağını bildiğin malı ne diye sımsıkı tutmaya çalışırsın.

Yarın kaybedip üzüleceğine,
Bu gün muhtaç bir kardeşine ver ki
o da sevinsin sende ve seni Yaratan da sevinsin.

Dünyada dertlerin bitermi sandın,
Varmı öyle yağma bu dert evinde.

Ölümü unutup, baştan aldandın.
Sanki bir senedin, varmış elinde.

Tarihe baksan haklı olanlar hep aklanmış.
Zalimler, yaktığı zulmün, ateşine yanmış.

Kendisini adil zannedenler acaba adilmi?
Yoksa nefsine uymuş bir, gafili cahilmi?

Zamanı tanımadık,
Yarışmaya kalktık onunla.

Kaybedince şaşırıp kaldık.
Baş başa kaldık, hayat denen sanal oyunla.

Bir yerde az meyve olduğunu söyleseler de;
Toplamaya giderken sen yine de büyük bir sepet götür.

Götürdüğün büyük sepetin vereceği ağırlık,
yetersiz sepetin yaşatacağı pişmanlık kadar elem vermez.

Zarar ve ziyanın fiziki bir sureti olmasa da.
Zarara uğrayana vermiş olduğu şekil onun derecesini anlamaya yeter.

Her gecenin sabahı, vardır iman ederiz.
Karanlık gölgelerde, kalleş pusu sezeriz.
Bu yol kurtuluş yolu, korku bilmez gideriz.

Gece sabaha gebe, karanlık son bulacak.
Uyanacak bu ümmet, zilletten kurtulacak.

Hiçbir şey gözümüzde büyüttüğümüz kadar büyük ve önemli değildir.
Yokluğunda hasretini çektiklerine kavuştuğunda hiçbir şeyinin artmadığını ve değişmediğini, hatta onlara düşündüğün kadar ihtiyacının olmadığını görürsün.

Demek ki büyüklük ve değer hasretini çektiklerinde değil,
senin hasret çeken ve değer veren yüreğindedir.

Ey kardeşim!
Bak bize, büyüklerden nasihat.

Gördüğümüz şeylerden ibaret değil hayat.

Kendini bir asker bil veyahut, bir talebe,