Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

........................................................................Tuz da kokarsa! ......




Göbek kordonunun nidası

Boğulduğum sularda en dibinden kestim tırnaklarımı
Bu kan parmaklarımın ucundan ince damlalar halinde
Düşüyor mahzenlere.

Fırlattığım zarlarda
Mini minicik çokça delikler

Kış karartılarının tüneğinde
Siner bumerang
Şimdi
Dip sularımın içine sessizce dalan her şey
solgun yapraklardan farksızdır
Kocaman boşluklara teker teker düşüyorken

Görüş günüydü
Tel örgülerle birlikte
Erkenden uyandı sabaha
En ferah suları serpti yüzüne ilkin
En güzel giysilerini giyindi
Bekledi durdu

Bir duraktayım
Yalnızlıkların dolambaçlarından
Suskunluğumu almak için gel…

Gözlerimde
Özlemin kök salan kolları var

Sınırsız anlamlar var kırmızıda
Göğün altında iki şeyi deli ediyor
Şimdi ötelerdeki yüzüne sadık kalarak
Anlatıcısı olan o seslerden alıp hızını
Yokları var ediyor

üçüncü sınıf vagonda tek başınaydı şair
biliyordu ki kara kışın ayaza durmuş bu gecesi
upuzundu karnı açtı

acıma hissi kamçılanan
aşkın umarsız yüzü

Ay ışığı solgunken
Büyüyen İki sevinç, ilk heyecan
Ne kadar da umutluydu
Söylesem olmazdı

Ama en işveli endamına koşarak gelen

Uzaktaki düşlerin içinden
Kopup geldiğinde
Gecedeydik.
Ay tutuluyordu.

Her şeyin dikey saplandığı bir zamanda

Kutsanan aşkların
Yerli malı şiirlerini okudum günlerce
Devingen dizelerinde
Tanıdım sevginin öznelerini ve nesnelerini

İmgelerine öykündüm çoğu kez