Necdet Arslan Şiirleri - Şair Necdet Arslan

Biraz daha aşağıya çekme
Bu gökler topraktan nem kapar
Bu boşluk her zılgıtı mübah saymaz


Kadın kılıklılar caddelere dökülmüşlerdir

Sandığı kaldırdın
Dünyalar senindi
Başı oldun
Elhamdülillah
Kürt’ün Arnavut’un Abazha’nın
Gürcü’nün Boşnak’ın

Sevi düşkünü gönül
Terasta büyüyen çiçekler gibi
Usulcacık kokular saçar
Gönül düşkünü sevi
Koklar durur çiçekleri…

.
Erkenden kapanan kepenkelerin sesi
Yırtıyor akşamı.
Belirsiz dağ geçitlerine yöneldim inceldim yorgunluktan
Yüzünde şeytan ayazının morluğu
Genişleyen ve riskli bir derinliğe gönüllü

Kırık dökük
Erkenden çalardı gong
Kül rengi sevdalar alır başını giderdi
Umutsuz haftalar başlardı
İçimizdeki güneş ülkelerinde

Evvel zamanların içinden geldiğinizde geç kalmıştınız zamana.Vedaların çekilmek için doğurulduğunu bilmeden döllediniz birbirinizi.Hastalık kapabilirdi suyun yüzeyi,ellerinizi derine daldırmaktan kaçındınız.


Gözlerinize kara peçeler sapladınız sonra ‘Gözüm kes’ dediniz.Duydu hecelediklerinizi sokak lambaları,pervaneler,dalgakıranlar.Yan mahallede altı yıldızlı otel lobilerinde makas kesiyordu jetokainli dudakları…Yığınla korkusuzluk vardı yaya geçitlerinin beyaz badanalarına basan sarhoş adımlarında…Yağmurun yağacağını haber veren çocuklar ellerini ovuşturmaktaydılar..

Çam reçinesinin aktığı kovuktan
Dalgasını geçen adsız bir zaman
Pupa yelken yol alır
Geçmişle geleceğin kıyısından kenarından

Oturmuştur küpeşteye Nalan,

Akıp giden sudan ürperir oldum
Gözlerim ötelerde bir yerde
İçimde sayamadığım kül kokulu tepecikler

Tekin değil bu kuytular
Kendimi bırakmak kendi ellerime ıssızlıklara

Sadece fırçanın boyayla buluştuğu an değil
Yüreğin yüreğe yürüdüğü zamanlarda
Kavgası başlar Mualla'nın
Öz'ü yeniden keşfeder öz.

Aşkın göze iliştiği yerde

Guruba dalan akrebe tutundum
Düne sürgünüm.
Omzuna hangi göçü sırtlanmış
Nereye taşır yelkovan

Sarsıntının içinde