Nazarım Şiiri - Kasım Kobakçı

Mevsimler asırları aştı,
Sesin yankılanır dilimde,
Parlayan o derin hareler,
Tozlanmış soluk vitrinlerden,
Eskimiş asmalar misali,
Ruhunun tatlı neşesiyle,
Süzülür durur nazarıma.
*
Zaman nehir misali aktı,
Adın dolanır lügatimde,
Akıp giden ılgıt o nurun,
Sislenen silik çehrelerden,
Beklemiş petekler tadında,
Kalbinin ince sevinciyle,
Yansıyor bende merceklere.
*
Günler gecelere karıştı,
Ezberimdesin hecelerde,
Büyüyen o kara noktalar,
Lekeli bulanık sulardan,
Demlenmiş şerbetler timsali,
Özünün sıcak şefkatiyle,
İşliyor benim irislere.
*
Takvimler yaprakları döktü,
İfademdesin derinlerde,
Yanıp sönen o bakışların,
Çizgili puslu ekranlardan,
Saklanmış pekmezler benzeri,
Hissinin derin sevdasıyla,
Ulaşır içteki ufkuma.
*
Yaşım kemale erdi artık,
Muhabbetimde yerin ayrı,
Işık saçan o nazarların,
Örtülü gölgeli camlardan,
Asırlık çınarlar andırıp,
Fikrinin aydın halesiyle,
Yıkıyor seyrim hududunu.
*
Eridi bitti onca bahar,
Ezgilerdesin devamlı sen,
Işıldayan o ifadeniz,
Geçmişin tozlu raflarından,
Kaynatılmış o bal misali,
Yüreğin asil duruşuyla,
Mıhlanır odağın kalbine.
*
Ömrümden epey zaman uçtu,
Nidalarımda hep ismin var,
Çakmak çakmak o irislerin,
Puslanmış silik resimlerden,
Kadim bir iksir havasında,
Vicdanın asude sesiyle,
Kök salar kara harelerde.