Nazlı Ceylan Şiiri - Kasım Kobakçı

Yeşil yamaçların, nazlı ceylanı,
Kalbini hüzüne, esir eyleme,
Şenlendir neşenle, koca cihanı,
Sakın kederlenip, bir söz söyleme.
*
Semada parlayan, aydan ışıksın,
Siyah gecelere, nurunu bırak,
Madem ki ezelden, aşka aşıksın,
Karanlık gölgeler, dursun hep ırak.
*
Mübarek bilesin, saf nefesini,
Yitip de gitmesin, o temiz hisler,
Duyur sen kâinata, gür sesini,
Dağılsın, dağların başından sisler.
*
Hürriyet tacını, takmış başına,
Muhabbet nuruyla, parlar bakışın,
Zehirler katmadan, tatlı aşına,
Yükselsin arşa dek, o haykırışın.
*
Engin denizleri, andırır rengin,
Başaklar sararmış, benzinde durur,
Bulunmaz dünyada, eşin ve dengin,
Toprak sinesinde, hep seni korur.
*
Tabiat anamız, kucağın açmış,
Bir ana şefkati, bekler orada,
Çiçekler yoluna, kokular saçmış,
Vuslatın demi var, şimdi sırada.
*
Kuzular meleşir, otlak yerinde,
Elinde kavalın, üfler durursun,
Asanla yürürken, gün seherinde,
Sanki bir padişah, sanki gurursun.
*
Kor gibi yaksa da seni, düşlerin,
Güneşin sıcağı, vız gelir sana,
Umutla başlasın, bütün işlerin,
Aldırma, çekilen onca ziyana.
*
Hakkını ararken, yorgun düşsen de,
Dalgalar vursa da, senin kıyına,
Hayatın zorunu, her gün aşsan da,
Leke sürdürme hiç, asil soyuna.