Naime Erlaçin Şiirleri - Şair Naime Erlaçin

fidanın çiçeğe durduğu şu mevsim
segâh perdesinde işmarlı bir hüznün
böğürde şaklayan kamçıyı betimler
acı tebessümüyle
gül yanı sararan bir yerdeyiz

tuğraya vurulmak içindi harf

bir elde sevda kadehi
ötekinde gürz
tökezleyerek yürüdüler hikâyenin içinden

önce o vuruldu
iliklerimde
can çekişen cenin

düşleri vardı

ne zaman
çiçeğe durduğunda
yel değse badem ağacına
bir kasırga göçer yüreğime

zamansız çalınsa kapılar

bilir mi yasalar içbükey aynaları
aynalar ki
dışadönük sürdürürler yaşamı

kara-kaplı
lisanına eremez dikenin

hüznün gölgesini buldum bakışlarında
zeka pırıltılarına sakladığın

karanlık o labirentin içinden
kanayarak gelmiştin
çıbanlar açmıştı yüreğin sıtmalı gecelere

küçük ölümlere sığmaz devasa hüzünler
kenar süslü kitapların satır aralarına hiç
mor bir hüzündür her yerde adı
derin izi acı'nın

anlamlı

fısıldıyor rüzgar:
“sınanıyorsun! ”

tedirgin saatler yürüyor kalbime

bilirim kendimi ben

karıncalar sarıyor her yanı
izin ver gideyim beynim!

bedenim uyuşuyor
mülteci çığlıklar yükseliyor
küllerin

tanrısal bir nağmedir ses
ve gizemli sessizlik

içli ezgiler ağartacak yüzümü
kristal bir iglo kadar ak
sim nakışlı