Mutluluk Şiiri - Muhsin Yener

Mutluluk dediğimiz şey çoğu zaman büyük, ulaşılmaz bir duygu gibi anlatılır. Oysa belki de tam tersidir; belki mutluluk, bir su damlası kadar sade ve anlaşılırdır. Gürültü yapmaz, kendini dayatmaz. Sessizce var olur ve dokunduğu yeri değiştirir.
Bir damla suyun gökyüzünden yeryüzüne yaptığı yolculuğu düşünün. Bulut olur, yağmur olur, bazen kar. Ama sonunda mutlaka toprağa ulaşır. Mutluluk da böyledir. İçimizde birikir, şekil değiştirir, bazen gözyaşı olur, bazen tebessüm. Ama eninde sonunda bir yere değmek, bir yüreğe dokunmak ister.
Asıl mesele de burada başlar. Çünkü mutluluk, tek başına anlamını tam bulamaz. Paylaşılmadığında eksik kalır. Tıpkı bir damlanın kurumuş bir toprağa düşmediği sürece hayat verememesi gibi… İnsan da içindeki mutluluğu başkasına ulaştıramadıkça, onu büyütemez.
Bugün etrafımıza baktığımızda, yorgun, mutsuz ve hissizleşmiş kalpler görmek zor değil. Hayatın yükü ağır, telaşı bitmek bilmiyor. Ama belki de bu yüzden, küçücük bir mutluluk damlasına her zamankinden daha çok ihtiyacımız var. Bir söz, bir bakış, bir iyilik… Küçük ama etkisi derin.
Mutluluk büyük gösterilerde değil, çoğu zaman en sade anlarda saklıdır. Bir çocuğun gülüşünde, bir dostun omzunda, yağmurun toprağa değdiği o ilk anda… Ve belki de en önemlisi, bir başkasının kalbine dokunduğumuz o kısa ama anlamlı anlarda.
Sonuçta mutluluk, sahip olunacak bir şey değil; akıp gidecek, yayılacak bir haldir. Tıpkı su gibi. Duru, sade ve hayat veren. Ve belki de en güzel tarafı şudur: Bir damla bile olsa, doğru yere düştüğünde bir dünyayı değiştirebilir.