Mutlak Tecelli Şiiri - İsmail Uysal

Hak vuku bulunca mevta dediler
Kalp sustu muzdarip bir gönül kaldı
Cemaat sağ olsun, razı idiler
Namaz, defin; birkaç teamül kaldı

Yolculuk başladı artık öteye
Nihayete erdi dünyalık paye
Söndü tüm ışıklar kayboldu saye
Üç beş anı üç beş tahayyül kaldı

Ne şekilde biter derken bir günü
Bitti, bir faninin dünya sürgünü
Simdi ne hayatın acıtan yönü
Ne zevk-u sefaya temayül kaldı

Ne iş güç telaşı, ne işve nazı
Ne güzü ne kışı ne bahar yazı
Ne çoluk çocukla iftihar hazzı
Ne dünya malına tenezzül kaldı

Bakmıyor, telebe, hoca, hacıya
Evlada, anaya, kardeş, bacıya
Gidenin ardından kalan acıya
Lutfedilmiş nimet, tahammül kaldı

Doğar, yaşar, büyür, ölür mahlukat
Hepi topu üç gün, bir nefeslik tat
Biraz huzur, sevinç biraz meşakkat
Mezarda kurumuş bir de gül kaldı

Her sey yarım kaldı, iş de emek de
Hayaller, sevinçler hatta yemek de
İstesek de kaldı istemesek de
Kula sabır kaldı tevekkül kaldı