Aklımdan sıra sıra kelimeler geçer
Bir bir
Sıra sıra kervanlar gibi
Sıra sıra katarlar gibi
Ve ben
Ayıklamaya çalışırım bunları
Ölü kelimeler
İçimde ölür sözcükler..
Dışarda düğün dernek..
Geçip karşıma raksedersin..
Gülüşlerin savrulur suratımda...
Ama ben dervişim
ÖLÜME SERANAT
Ey ölüm güzel yüzünü niye göstermezsin bana
Kollarını açıp gelsen n’olur sanki
Alıp verdiğim nefes ciğerime saplanıyor
Ey ölüm güzel yüzünü niye göstermezsin bana
Kollarını açıp gelsen n’olur sanki
Alıp verdiğim nefes ciğerime saplanıyor
Hangi kuytu gecelerde gezersin böyle
Tek başıma bekliyorum seni her gece
Ey bana ölüm kadar yakın
Ve yine
Ölüm kadar uzak olan sevgili
Sen aklıma gelince
Ölüm daha güzel görünüyor gözüme
Aklım sana gidince
Hayat yol ayrımlarından ibarettir
Her girdiğimiz yolda bir şeyler yazarız
Yazdıklarımız alın yazımız olur bazen
Yazmadıklarımız ah-u feryadımız
Kar tanesi gibi savrulmuşuz yeryüzüne
Devamlı özgürlük deyip duruyorum,
Dilime yuva yapmış,
Nedendir bir türlü dağıtamıyorum,
Bozamıyorum bu meçhul yuvayı...
Bu akşam bundan kurtulmalıyım,
Artık bir nokta koymalıyım...
Asfaltları sevmedim hiç
Hiçbiri dağların doruklarına yol olmuyor diye
Dağların mahrem yerlerine
Her ne kadar
Beni düşürse de
Kanımı akıtsa da
Tükettikçe tükeniyorum her an
Acımasız bakışları üzerimde zamanın
Bir labirentin açmazına kilitlenmişim
Kaçıp gittiğim yer hep aynı yer
Ayaklarımı çektim yerin omuzlarından
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!