Murat Ülkü Şiirleri - Şair Murat Ülkü

Hem gelmek istiyom sana, hem de korkuyom
Sana mahcup olurum diye var ya deli oluyom,
Heyecan ve telaş boğazımda, bir düğüm gibi
Ne varsa içimde hece hece sana dökmek istiyom.

Beceremezsem utanır, kaçarım senden

Aradığın hayat cevap vermiyorsa
Lütfen daha sonra tekrar dene
Tekrar dene Tekrar tekrar dene
Ama lütfen vazgeçme..
Hadi
Şimdi ay'ı tut elinden kaldır

Bakma öyle şaşkın şaşkın yüzüme,
Deli gibi sevilirken sevecektin hemşerim,
Kan oturdu ağlamaktan gözüme,
O kanları zamanında silecektin hemşerim... ,

Şimdi gelmiş haklısın, affet nolur diyorsun,

Uyku tutmaz gözleri, bir gözü kapı eşiğinde,
Torun kucağında, uyuyor gönlünün efendisi huşu içinde.
Bir yandan yemek kokusu, kaynıyor tencereler fokur fokur,
Oğlan gelecekmiş, sofraya konuyor bir tabak huzur.
"Müsait misin?" derim, yutkunurum boğazım düğüm düğüm,
Hep bir bahane, hep bir erteleme, yok ufacık bir ümidim.

yar şaşırmış kendini farklı demler de
Ruhu yorgun cumleler isteksizce
Güzel bir söz kırıntısına tav olmuyor
Değişti huyu, değişti hali...

Sen hiç değişmedin bende

Doğduk bir defa, adımızı ezanla aldık,
Milli eğitimle koyun, Diyanet'le de dinsiz olduk.
Evde büyüklerden, okulda öğretmenden,
Dayaklar yedik, bilmeden istenen kalıba girdik.

Vatan millet dediler, sürdüler cepheye,

Her anı bir kare zihnimin perdesinde,
Gülüşün, bakışın, eski her söz yerinde.
Parmaklarım dokunur sanırım o hayale,
Avuçlarım boş kalır, dönerim bu hale.
Ne zaman sesini özlesem dinlediğim şarkısın,
Aklıma düştüğünde gökyüzümde yayılan ışıksın.

Her bir dil, özlemin ağırlığını taşımakta güçsüz olur,
İnsan bu yüzden, içindeki fırtınayla baş başa kalır.
Özledikçe diner sesi, kelimeler boğazında düğümlenir,
Sensizlik, ruhta tarifsiz bir hüzün gibi yankılanır.

Bazen ölmek için illa toprağa girmek gerekmez,

Seni nasıl da özledim.
Şu beni duysan, çok mu diye sorardın...
Bende Sonsuzluğun sonu kadar guzum.
Bilmiyorum varmı yokmu bir sonu,
Ölüyü bekleyen taze mezar kadar özledim. Sensiz ölüm kokuyor satırlarım.
Sensiz atan kalbe bile düşmanım.

Her geçen gün biraz daha kayboluyorum,
Bu dipsiz yarsizliğin kör kuyusunda.
Her gece bin türlü soruyla doluyorum,
Onun haberi yok, o uykunun en kuytusunda.

Acaba nasıl ki, ilaçlarını içti mi?