Mülevves Şiiri - Yusuf Emir Kıranşal

Ne kadar da mahirdin
bir insanın yüzünü taşıyıp
insanlığından bu denli eksilmeye.

Ben seni bir ömürlük bildim,
sen bir anlık hevesin
ömür boyu sürecek utancısın.

Şimdi söyle,
hangi yalanını çıkarırsam içimden
geriye sen kalırsın?

Hangi yüzünü bağışlasam
öteki yüzün alnıma sürülür?

Seninle geçirdiğim yılları
bir bir yokladım dün gece;
her güzel günün altında
başka bir rezaletin nabzı atıyor.

Ne kadar da sefilmiş
gözlerimin yücelttiği o suret.
Ben sende bir âlem görmüşüm,
sen kendi küçüklüğüne bile
sığamamışsın.

Ah, ne acı!
Bir vakitler adını anarken
sesime sinen o hürmetin
şimdi boğazımda bir utanç gibi durması.

Sana kızgın değilim yalnız,
senden iğreniyorum.
Ama öyle sıradan bir nefret değil bu;
bir zamanlar öptüğüm alnın
hangi yalanlara eğildiğini düşündükçe
dudaklarımdan utanıyorum.

Sen benim sevgime değil,
kendi haysiyetine de sadık kalamadın.

Ve ben,
seni kaybettiğime değil,
sende kaybettiğim kendime yanıyorum.

Ne hazin bir aldanışmış!
Ben senin ruhuna secde etmeden sevdim,
sen ruhunu
ilk ucuz iltifata sattın.

Şimdi git.
Sana beddua etmeyeceğim.
Bedduam bile
seni muhatap alacak kadar
kıymetli değil artık.

Yalnız bir gün
kendinle baş başa kaldığında
yüzüne uzun uzun bak.

Benim orada gördüğüm insanı
sen de arayacaksın.

Ve bulamayacaksın.

Çünkü ölüm
insanın yarınlarını alır.

Sen benim dünlerimi öldürdün;
kendi yarınlarına da
yüzüne bakamayacağın birini bıraktın.

Ben seni bir ömür insan sandım;
meğer insanlığına dair
tek sahici şey,
sana duyduğum sevgiymiş.

Şimdi o da öldü.

Ve sen,
ilk kez
olduğun şeyle baş başasın.