Münteha Şiiri - Yusuf Emir Kıranşal

Haklılığımın soğuk yüzü değiyor alnıma,
bir kış ki, ateş görse kendi külüne utanır.
Sana dair ne varsa çekiyorum içimden;
lâkin kalbim, söküldükçe sana daha çok bulanır.

Zannettim seni başka;
meğer gözlerime giydirdiğim bir hüsn-i zanmışsın.
Ben sana bir ömürlük hakikat biçmişim,
sen bir lahza içinde o kumaşı yırtmışsın.

Şimdi adın geçince içimde
eskiden çiçeklenen bir bahçe değil,
kapısı pas tutmuş bir han uyanıyor.
Her odasında başka bir şüphe,
her duvarında sustuğum bir sual asılı.

Güven—

Bir kere kırılınca cam gibi değil,
su gibi dağılıyor insanın içine.
Toplayamıyorsun.
Elini çeksen kanıyor,
tutsan yine kanıyor.

Senden nefret ediyorum.

Bunu söylerken bile
dilimde sana ait bir merhamet üşüyor.
Ne tuhaf;
bir insanın yüzüne bakıp
hem “git” diyebilmek,
hem de içinden “kal” diye ölmek.

Seni affetmek istemiyorum.

Çünkü affedersem
bunca gecenin hesabını kime soracağım?
Kendime mi—
seni, olduğun hâlinle değil,
olmanı dilediğim hâlinle sevdiğim için?

Şimdi aramızda
adı konmamış bir kış var.

Ne sen geçebiliyorsun içimden,
ne ben senden.

Ve galiba sevda dediğimiz şey bazen
aynı kapıya iki ayrı anahtarla gelmek değil;

Birinin kapıyı içeriden kilitlemesi,
ötekinin anahtarı hâlâ avucunda taşımasıdır.

Benim elimde hâlâ senin anahtarın var.

Ama artık
hangi kapıyı açtığını bilmiyorum.