A'raf Şiiri - Yusuf Emir Kıranşal

Elinden oyuncağı alınmış çocuk gibi,
Çaresizlik içinde ağlamak istiyorum.
Neden bütün hayatım ilk doğduğum an gibi,
Feryat ile geçiyor, anlamak istiyorum.

Kimin lânetidir bu, peşimde adım adım gölge gibi takipte?
Ben yolu yarıladım; kapı ardında kapı, hepsini araladım...
Bir düş diye kendimi kandırmak istiyorum.

Kırk yamalı urbemi umuda giydiren kim?
Kim yanlış teşhis koyup tedavi eden hekim?
Takvim kime isyanda, mevsim hep Eylül, Ekim...
Güzlerde nevbaharı aramak istiyorum.

Soru kılıklı azap; gelin, gelin sokulun,
Bu azabı eğiten, adı nedir okulun?
Beni narınla yakan gönül tacı bir kulun,
Dizimdeyken saçını taramak istiyorum.

Cevabı kimde bunun, kim sevdanın edîbi?
Hep düştüm, düşüyorum, nerede bu lahdin dibi?
Ben neden kurban edildim?
Oysa sadece sizler gibi yaşamak istiyorum...

Siz geçersiniz yanından bir sokağı adımlarken sadece,
Ben o sokağın taşında bir ömür uyanmak istiyorum.
Vitrinlerin ardındaki o yalan aydınlığa,
Bir kez olsun vurulmak, öylece kalmak istiyorum.

Ama mühür kazınmış bir kere bu feryadın alnına,
Ne lahdin dibi görünür, ne şifa sızar bu acıya.
Ben her Eylül yeniden devrilirken o kışa,
Sadece... Sadece sizin gibi eksilmeden,
Dünyanın o sığ sularında yıkanmak istiyorum.