Şimdi… bir çocuk doğdu umudun içinden, bembeyaz yanıydı, canına can olmuştu sanki. Gelişiyle dünyaları verdi, umudu verdi, mavinin en güzel tonunu bıraktı kalbimize. Küçücüktü… minnacıktı… ama kalbi kocamandı, yüzü bembeyaz, tertemizdi. Sanki cennetten düşmüş bir melekti, sanki dokunsan kaybolacak bir nur… öyle bir güzellikti ki ancak Hazreti Yusuf’a benzetilirdi, öyle bir masumluktu ki dünyadaki tüm Züleyha’lar kıskanırdı. Herkes baksa hayran kalırdı, herkes sevse yetmezdi… çünkü o yaradandan ötürü sevilen en saf emanetti. Ama… yaradan çoktan yazmıştı kaderini, insanın doğduğu gün de belliymiş, öldüğü gün de… ve bazı vedalar takvimde yer bulamayacak kadar zamansız olurmuş. Ekim’de… sessiz bir veda düştü içimize. Kalbimizde koca bir boşluk kaldı, ne doldurabiliyoruz ne de yok sayabiliyoruz. Bu dünyada sadece 28 gün yaşadı… ama bir ömre sığmayacak kadar iz bıraktı. Kokusunu bıraktı… hala bir yerlerde hissediyoruz. Ellerini bıraktı… tutamadığımız parmakları içimizde sızlıyor. Gözlerini bıraktı… bakamadığımız o masumluk gecelerimize doluyor. Bizi yarım bıraktı… tam olmayı öğretmeden gitti. Demiştim ya— o bu dünyaya ait değildi. sanki sadece uğradı, kalbimize dokundu, ve geri döndü geldiği yere… Ama biz… biz burada kaldık. Onun yokluğuyla nefes almayı öğrenmek zorunda kaldık. Her sabah eksik uyanmayı, her gece bir parçanın içimizden kopmasını kabullenmek zorunda kaldık. Bir bebek nasıl bu kadar özlenir, bir ses nasıl hiç duyulmadan bu kadar eksik bırakır insanı— onu öğrendik. Şimdi zaman geçiyor… insanlar yaşıyor, dünya dönüyor, her şey olması gerektiği gibi devam ediyor… ama bizim içimizde zaman o 28 günde kaldı. Bir ömürlük sevgi 28 güne sığdı, ve biz o sevginin altında ezildik. Bazen düşünüyorum… acaba büyüseydi nasıl gülerdi, nasıl seslenirdi bize, hangi kelimeyi ilk söylerdi… Sonra fark ediyorum— o hiç büyümeyecek. Hep o haliyle kalacak, hep o bembeyaz yüzüyle, hep o minnacık kalbiyle… Belki de bu yüzden en temiz haliyle gitti. Kirlenmeden, kırılmadan, dünyanın yükünü taşımadan… Ama biz… biz onun yerine de yaşamak zorundayız şimdi. Onun göremediği sabahları görmek, onun dokunamadığı hayatlara dokunmak, onun yerine gülmeye çalışmak… ne zor şeymiş meğer. Ve biliyor musun— bazı geceler gökyüzüne bakıyorum, en parlak yıldızı seçiyorum, ve diyorum ki: “Orada mısın?” Çünkü içimde bir yer onun kaybolmadığını söylüyor. Sadece… görünmeyen bir yere geçtiğini. Belki bir gün yeniden kavuşuruz, belki bir gün yarım kalan o sevgi tamamlanır… ama o güne kadar biz onun kokusuyla, hatırasıyla, ve içimizde açtığı o tarifsiz boşlukla yaşamaya devam edeceğiz. Çünkü bazı sevgiler vardır— ne kadar kısa sürerse sürsün insanın içine sonsuzluk gibi yerleşir. Ve o… sadece 28 gün değil, bizim kalbimizde ömür boyu yaşayacak bir mucizeydi.
Cansu SarıyıldızKayıt Tarihi : 19.11.2026 18:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!