Şimdi…
bir çocuk doğdu umudun içinden,
bembeyaz yanıydı,
canına can olmuştu sanki.
Gelişiyle dünyaları verdi,
umudu verdi,
mavinin en güzel tonunu bıraktı kalbimize.
Küçücüktü… minnacıktı…
ama kalbi kocamandı,
yüzü bembeyaz, tertemizdi.
Sanki cennetten düşmüş bir melekti,
sanki dokunsan kaybolacak bir nur…
öyle bir güzellikti ki
ancak Hazreti Yusuf’a benzetilirdi,
öyle bir masumluktu ki
dünyadaki tüm Züleyha’lar kıskanırdı.
Herkes baksa hayran kalırdı,
herkes sevse yetmezdi…
çünkü o
yaradandan ötürü sevilen
en saf emanetti.
Ama…
yaradan çoktan yazmıştı kaderini,
insanın doğduğu gün de belliymiş,
öldüğü gün de…
ve bazı vedalar
takvimde yer bulamayacak kadar zamansız olurmuş.
Ekim’de…
sessiz bir veda düştü içimize.
Kalbimizde koca bir boşluk kaldı,
ne doldurabiliyoruz
ne de yok sayabiliyoruz.
Bu dünyada sadece 28 gün yaşadı…
ama bir ömre sığmayacak kadar iz bıraktı.
Kokusunu bıraktı…
hala bir yerlerde hissediyoruz.
Ellerini bıraktı…
tutamadığımız parmakları içimizde sızlıyor.
Gözlerini bıraktı…
bakamadığımız o masumluk gecelerimize doluyor.
Bizi yarım bıraktı…
tam olmayı öğretmeden gitti.
Demiştim ya—
o bu dünyaya ait değildi.
sanki sadece uğradı,
kalbimize dokundu,
ve geri döndü geldiği yere…
Ama biz…
biz burada kaldık.
Onun yokluğuyla
nefes almayı öğrenmek zorunda kaldık.
Her sabah eksik uyanmayı,
her gece bir parçanın içimizden kopmasını
kabullenmek zorunda kaldık.
Bir bebek nasıl bu kadar özlenir,
bir ses nasıl hiç duyulmadan
bu kadar eksik bırakır insanı—
onu öğrendik.
Şimdi zaman geçiyor…
insanlar yaşıyor,
dünya dönüyor,
her şey olması gerektiği gibi devam ediyor…
ama bizim içimizde
zaman o 28 günde kaldı.
Bir ömürlük sevgi
28 güne sığdı,
ve biz
o sevginin altında ezildik.
Bazen düşünüyorum…
acaba büyüseydi nasıl gülerdi,
nasıl seslenirdi bize,
hangi kelimeyi ilk söylerdi…
Sonra fark ediyorum—
o hiç büyümeyecek.
Hep o haliyle kalacak,
hep o bembeyaz yüzüyle,
hep o minnacık kalbiyle…
Belki de bu yüzden
en temiz haliyle gitti.
Kirlenmeden, kırılmadan,
dünyanın yükünü taşımadan…
Ama biz…
biz onun yerine de yaşamak zorundayız şimdi.
Onun göremediği sabahları görmek,
onun dokunamadığı hayatlara dokunmak,
onun yerine gülmeye çalışmak…
ne zor şeymiş meğer.
Ve biliyor musun—
bazı geceler
gökyüzüne bakıyorum,
en parlak yıldızı seçiyorum,
ve diyorum ki:
“Orada mısın?”
Çünkü içimde bir yer
onun kaybolmadığını söylüyor.
Sadece…
görünmeyen bir yere geçtiğini.
Belki bir gün
yeniden kavuşuruz,
belki bir gün
yarım kalan o sevgi tamamlanır…
ama o güne kadar
biz onun kokusuyla,
hatırasıyla,
ve içimizde açtığı o tarifsiz boşlukla
yaşamaya devam edeceğiz.
Çünkü bazı sevgiler vardır—
ne kadar kısa sürerse sürsün
insanın içine
sonsuzluk gibi yerleşir.
Ve o…
sadece 28 gün değil,
bizim kalbimizde
ömür boyu yaşayacak bir mucizeydi.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta