Mücerret Şiiri - Zeynebp Özge

-ben ölü doğumlar ülkesiyim
kıyameti yaşadım, mahşeri de-

çok bekledim seni tekâmül durağında
bir türlü doğmadı
şeceresini tuttuğum o şafak

-hep aradım seni-
metruk bir arşivin tozlu raflarında
"bir" gün
"bir" duvar gazetesinde rastladım izine
"bir" örümcek ağında
ve asılı kaldı g'sözlerim
g'sözlerinin son nüshasına

-şimdi öyle yorgunum ki-
yorgunum s'anmalarla sınanmaktan
rüzgâr fısıldıyor adını
sesi'n
zihnimde patlayan mayınlar gibi

-duyamıyorum-

dünya yüzünü tavaf ediyor
yedi günde yirmi dört kere
kör noktadasında kaldım yaşamın

-göremiyorum-

yeryüzünde
her gün yeni bir kıt'a uyanıyor bilinmezliğe
geç kalmalara alıştım ya bir kere

-keşfedemiyorum-

ve güneş
her sabah doğuyor
ölü doğumlar ülkesine
binlerce kez ölüyorum sancıdan
bir kez bile canlı

-doğamıyorum-