Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Zerreden küreye, bütün mevcüdat
İnsan hizmetinde, insan içindir
Uzayda, semada, kevn-i kainat
İnsan hizmetinde, insan içindir

Ne bir şey eksiktir, ne bir şey fazla

İnsan bozuntusu beylere inat
Adamlıktan ödün veren değilim
Yağ çekme sanatı değil bu sanat
Haksızça kimseyi yeren değilim

Bir taraftan çarpıp bir yandan bölüp

Her şey altüst oldu bozuldu düzen
Alçak üste geçti, üst alçak oldu
Makamlar değişti üzüldü üzen
Ayaklar baş oldu, baş bacak oldu

Deccal devri desek, Deccal nerede?

Gel dedim duymadın benim çağrımı
Bu son olsun bir daha da gel demem
Bu ayrılık çok zor, deldi bağrımı
Sende benim gibi asla ol demem

Başımdadır hiç kimseye dilemem

Kardeşiz biz din adına
Gelin dostlar barışalım
Düşmanların inadına
Gelin dostlar barışalım

Bir birine el atarak

Trabzon Çaykarada dünya ya geldim
Neden başka yerde yaşıyorum ben
Otuz dört senedir gurbette kaldım
Vatan hasretini taşıyorum ben

Vatanda yaşamak hoştur, ölüm hoş

Kıymetli zamanı harcama boşa
Başına vurursun günün birinde
Uyandığın anda dönersin kuşa
Gerçeği görürsün günün birinde

Vefasız dostlara vaktini verdin

Kendini metheder, bana ne derim
Hoşuma gitmezse çeker giderim
Ne yüzüne vurur ne ses ederim
Bu tavrına şaşmam, gevezedir o

Binlerce dostu var meşhurdur adı

Aramızda sıra dağlar var ama
Neşter olup çizgi çizme yarama
İyi düşün başka yerde arama

Gözlerime perde iner
Yaza yaza baka baka
Gönlüm de nar yanıp söner
Dizeleri yaka yaka

İçim yanar kalbim inler