Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Uyarsak ta şu millet bir uyansa
Eğitime, üretime dayansa
İlk etapta buna çare aransa
Beyler bu gidişin sonu hüsrandır!

Hiç düzelmez deyip öte geçmeyin

Ben ülkeme aşık oldum
Hasretine yanıyorum
Kendim yandım, ışık oldum
Yanıyorum yanıyorum
Gece gündüz anıyorum

Şairi şaire yarıştırmadan
Hata yı eksiği araştırmadan
Eskiyi yeniyi karıştırmadan
Tertemiz bir sayfa açalım dostlar

O dedi, bu dedi, bunlar ters duruş

Gülşende görmüşler yar güzel yüzün
O güzel yüzüne söz eylemişler
Gönlüme saplandı onulmaz hüzün
Canım yüreğimi köz eylemişler

Bir anda gök kubbe başıma çöktü

Bahar geçti yaz geldi
Bir bakarsın güz geldi
Günler aylar az geldi
Dünya yerinde durmaz

Bu dünya neler gördü

Bana bir masal anlat
Maziyle uyut beni
Kulaklarımı çınlat
Uyutma avut beni

Gönlüm bir başka atar

Karadeniz uşağı bakışları sert olur
Ama çok duyarlıdır, yüreğinde gul açar
Dostlarıına yumuşak düşmanına dert olur
Namusludur arlıdır, dostu kalır el kaçar

Lazoğlu derler ona, kanı asil Türk kanı

Bir güzele aşık edip
Beni derde saldın gönül
Kapısına eşik edip
Yerden yere çaldın gönül

Aşk nârında pişirerek

Yine bahar geldi sıladan uzak
Gönül bahçesinde yeşeremedim
Şu yaban elleri aşılmaz tuzak
Sılayı gönlümden düşüremedim

Vatanın kokusu esen yellerde

Yeni bir din çıktı, peygamberi yok
Kitabı, murşidi, bir rehberi yok
Saliki bunlardan hiç haberi yok
-Sözde Müslümandır Cuma’ya gider!
Anamız ağlıyor, peder derbeder!