Mezar Taşıma Sarıl

Gel...
Bir gün yolun düşerse sessizliğime,
Toprağın koynunda uyuyan bedenime,
Sakın korkma...
Mezar taşıma sarıl,
Çünkü ben seni hayattayken de
Öldükten sonra da sevdim.

Mezar taşı soğuktur derler,
Bilmezler ki altında yanan bir yürek vardır.
Toprak susar derler,
Bilmezler ki içinde yarım kalmış sevdalar ağlar.

Bir avuç toprak olur bedenim,
Bir dua olur tek servetim.
Sen gel de sessizce yaslan başını,
Belki rüzgâr olur saçlarını okşarım,
Belki bir yaprak olur omzuna düşerim.

Ağlama demem sana...
Çünkü gözyaşın bana emanettir.
Ama çok da üzülme,
Ben seni gözyaşınla değil,
Gülüşünle hatırlamak isterim.

Bir Fatiha oku usulca,
Sonra konuş benimle.
Dertlerini anlat,
Ben cevap veremesem de
Rabbim duyar sesini.

Belki mezar taşım sessiz kalır,
Ama adını duyan ruhum ürperir.
Çünkü bu dünyada en güzel cümlem
Senin adındı.

Mevsimler geçer,
Çiçekler solar,
İnsanlar unutur.
Ama gerçek sevda
Toprağın altında bile ölmez.

Bir karanfil bırak başucuma,
Kokusunu cennetten geldi sanırım.
Bir avuç sevgi bırak yüreğine,
Ben onu emanet bilirim.

Ne zenginlik istedim,
Ne şöhret, ne alkış...
Tek dileğim vardı;
Bir gün beni hatırladığında,
"İyi bir insandı..." demendi.

Eğer bir gün özlersen beni,
Gökyüzüne bakma...
Uzaklara gitme...
Gel mezar taşıma sarıl.
Belki rüzgâr olur yüzünü öperim,
Belki yağmur olur gözyaşını silerim.

Toprağın altında sessizce beklerken
En büyük umudum duaların olur.
Çünkü ölen beden değil,
Unutulan sevgidir.

Ve ben...
Unutulmak istemem.
Bir dua kadar,
Bir Fatiha kadar,
Bir "Allah rahmet eylesin" kadar
Hatırlanmak isterim.

Gel...
Mezar taşıma sarıl.
Taşa değil,
Seni ömrü boyunca seven bir yüreğe dokunmuş olursun.
Ben susarım belki...
Ama sevgim susmaz.
Toprak örter bedenimi,
Fakat sana olan sevgimi
Hiçbir toprak örtemez.

DELİNİN BİRİ
Hamza Caymaz