Her akşam silerim dünyayı, zil zurnayım
Şarap fıçısına mı doğdum meyhaneci
Kaç tane ben var masamda, kendimi saydım
Demlendikçe, çoğalıyorum meyhaneci
Saydım beni, dört yerdeydim çıktım yediye
Şuradaki bana, küsmüş konuşmaz niye
Yanındaki hayatı zindan etti diye
Her gün darda boğuluyorum meyhaneci
Sağımda ki, olan biten şeyi biliyor
Dert ortağımdır da, anlatırım dinliyor
Solumda ki, yerime inim inim inliyor
Ben, kaderime ağlıyorum meyhaneci
Şununla uzun dertlice hasbihal edip
Ağzıma gelene sövüp sayıp söyleyip
Ne kadar yanlışım varsa ona yükleyip
Beni hayata bağlıyorum meyhaneci
Şu sırtı dönük kızgın hatırım sormuyor
En iyisi bu derdi var umursamıyor
İçtiğim hiçbirimize çare olmuyor
İçten bir dost çağırıyorum meyhaneci
Yabancılar bu masadan uzakta dursun
Her gün, üç kez buradayım haberin olsun
Bazen kapatıyoruz, geç oldu diyorsun
Sokaklarda dağılıyorum meyhaneci
Kayboluyorum, tek tek oturduğum yerden
İçtikçe nadasa bıraktığım dertlerden
Bıktım kendimden, ettiğim şikayetlerden
Birkaç saat sağılıyorum meyhaneci
Biliyorum meyhaneci, çıkınca buradan
Ben olmayacağım dertlerinden kurtulan
Olmuyor, "yeter toparlan diyorum ulan"
Ben bende kayboluyorum meyhaneci
Kayıt Tarihi : 20.10.2026 04:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!