Mevsimlerden öte Şiiri - İshak Köseoğlu

Seni bir yaz sabahına benzetmek haksızlık olur.
Çünkü yazın rüzgârı vardır; narin tomurcukları koparıp götürür.
Bulutları vardır; ışığını eksiltir.
Vedası vardır; güzelliğini sonbahara bırakır.

Ama sende ne eksilen bir ışık vardır,
Ne de vakti gelince solacak bir bahar...

Ben seni sevdiğimde zaman durmuş gibiydi.
Saatlerin sesini duymuyordum.
Mevsimler, senden bana gelen tek bir bakışın yanında
Anlamını kaybeden eski masallar gibiydi.

Şimdi uzaklığın gecelerinde düşünürüm seni.

Bir şehrin bütün lambaları sönse de
İnsan yine yolunu bulabilir belki.
Ama kalbinden bir kişi eksildiğinde
En aydınlık sokaklar bile karanlığa dönüşür.

Özlemek dediğimiz şey,
Aslında ruhun kendi yarısını aramasıdır.

Ben seni özlerken yalnız seni düşünmüyorum;
Sende bıraktığım kendimi de arıyorum.

Ve bir gün...

Çok uzun süren kışlardan sonra gelen ilk bahar gibi,
Çok beklenmiş yağmurların kurumuş toprağa kavuşması gibi,
Kaybolmuş bir şarkının yeniden hatırlanması gibi
Kavuşacağız.

O zaman ne zamanın zalim elleri kalacak aramızda,
Ne yollar, ne mesafeler...

Çünkü bazı aşklar yaşanmak için değil,
İnsanın ruhuna işlenmek için gönderilir.

Ve bazı insanlar sevilmez yalnızca...

Bir ömür boyunca özlenir,
Bir ömür boyunca beklenir,
Sonunda da bir ömür boyunca sevilir