İklimimiz,
Haddinden fazla sıcak
Ve haddinden fazla kurak,
Bu hasret elbet bir gün son bulacak.
Emekle beklenen ekmeğe
Ulaşmak umuduyla dökülen kan ve ter içinde,
Bu sonbahar,
Kurşun gibi bulutlar
Ve bir yağmur damlasının hülyasında,
Kurak ve ıssız bir çöl ağıdı yaşananlar.
Soğuklarda başladı iki gözüm,
Ve hüzün her adım başında çarpar.
İhmalkâr ebeveyn, henüz doğmamış bebek,
Yalancı bahara kanmış dallar dolusu çiçek,
İntihara meyilli kelebekler,
Sevimsiz bir köpek.
Üstelik karanlık mı karanlık,
Bir şiir yazmak isterim,
En karanlık gecenin ardından doğan güneş,
Yaşama dair ve hayatla özdeş,
Kara kışın ardından filizlenen bahar çiçekleri,
Tam da kaybettim derken kazanılan mutlak zaferi,
Bugünleri de gördük şükrünün sevinci,
Sağım solum arkam önüm bozkır,
Karasal bir hüznün ağırlığı ruhumda,
Bitmeyen bir yalnızlık sobelemiş zihnimi,
Ne yapsam durmayacak bir ağıt döner durur taş plakta.
Bense beklemekteyim,
Bozkırda doğdum ben,
Toprağı gri, göğü toz kokan bir yerin
Boz toprağın çocuğuyum.
Çırılçıplak tepeler,
Çöl misali ovalar,
Yağmura suya hasret kurumuş topraklar
Bu akşam,
Güneş terk ederken beni,
İçimde tanıdık bir burukluk,
Asırların tortusu bir uyuşukluk,
Zihnimde berduş bir serseri
Ve vuslatımın gözleri sürmeli,
Takvimlerden ömrüme süzülen ilkbahar olsa da,
Sonbahar yaprakları üzerinde yatıyor kırılan kalbim,
Dallarım kurumuş, elim kolum kırık ve havam kapalı
Görmüyorsun ve bilmiyorsun ama bu bahar iyi değilim sevgilim…
Yemyeşil yonca tarlaları yok bu bahar ruhumda,
Özledim…
Yalan söylemeyeceğim,
Özledim gözlerinin ruhumdaki aksini,
Ellerinin yüreğimi ısıtmasını
Ve saçlarının zihnimi okşamasını
Yeryüzünde kış,
Ölmek için süren çılgın bir yarış,
Yaşamın nihayetinde kulaklarda çınlayan alkış,
İlk insanın kadim yalnızlığı,
Evrenin binlerce yıllık ıssızlığı,
Toprağın alnına düşen her bir kar tanesi,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!