İhmalkâr ebeveyn, henüz doğmamış bebek,
Yalancı bahara kanmış dallar dolusu çiçek,
İntihara meyilli kelebekler,
Sevimsiz bir köpek.
Üstelik karanlık mı karanlık,
Bir şiir yazmak isterim,
En karanlık gecenin ardından doğan güneş,
Yaşama dair ve hayatla özdeş,
Kara kışın ardından filizlenen bahar çiçekleri,
Tam da kaybettim derken kazanılan mutlak zaferi,
Bugünleri de gördük şükrünün sevinci,
Sağım solum arkam önüm bozkır,
Karasal bir hüznün ağırlığı ruhumda,
Bitmeyen bir yalnızlık sobelemiş zihnimi,
Ne yapsam durmayacak bir ağıt döner durur taş plakta.
Bense beklemekteyim,
Bozkırda doğdum ben,
Toprağı gri, göğü toz kokan bir yerin
Boz toprağın çocuğuyum.
Çırılçıplak tepeler,
Çöl misali ovalar,
Yağmura suya hasret kurumuş topraklar
Bu akşam,
Güneş terk ederken beni,
İçimde tanıdık bir burukluk,
Asırların tortusu bir uyuşukluk,
Zihnimde berduş bir serseri
Ve vuslatımın gözleri sürmeli,
Takvimlerden ömrüme süzülen ilkbahar olsa da,
Sonbahar yaprakları üzerinde yatıyor kırılan kalbim,
Dallarım kurumuş, elim kolum kırık ve havam kapalı
Görmüyorsun ve bilmiyorsun ama bu bahar iyi değilim sevgilim…
Yemyeşil yonca tarlaları yok bu bahar ruhumda,
Özledim…
Yalan söylemeyeceğim,
Özledim gözlerinin ruhumdaki aksini,
Ellerinin yüreğimi ısıtmasını
Ve saçlarının zihnimi okşamasını
Yeryüzünde kış,
Ölmek için süren çılgın bir yarış,
Yaşamın nihayetinde kulaklarda çınlayan alkış,
İlk insanın kadim yalnızlığı,
Evrenin binlerce yıllık ıssızlığı,
Toprağın alnına düşen her bir kar tanesi,
Her şey yolunda, her şey iyi,
Ben iyiyim,
Yoksa ölecek miyim neyim?
Ölümün iyiliğimi iyiliğim?
Serseri bir kurşun parçalayacak mı atar damarımı?
Aradım insanlığı dört bir yanda,
Nice insan gördüm sözlü beyanda,
Herkesin insanlığı aşikar ayanda,
Bulamadım kendime bir dost dünyada.
Kimi kusur arar görmez gözleri,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!