Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Şimdi alıp gitsen başını
Uzak ve kimsesiz şehirlere
Başını sokacak bir kavga bulamazsın
Bugün kavganın değil
Kavgasızlığının günüdür
Biz değiştik

Siyah beyaz resimlerden taşan
İsyankar bir kırmızıdır sevdam

Dolmabahçe’nin denizine karşı
Taş gibi savrulan
Tek kırmızısı

Sesin çöl yağmurudur susuzluğumda
Susma
Sararıyor yapraklarım
Dalından zamansız kopan bir meyve oluyorum
Kokusuz, tatsız.
Koparma dalımdan

Yeryüzü gibidir insan
Zayıf yerlerinde çatlaklar açılır ilk önce
Böyle yerlerde oluşur bütün yanardağlar

En güçsüz yerinden vurulur insan hep
En temiz yeridir çünkü

Çocuklar büyüyoruz
Gittikçe kısalıyor gözümüzde
Çılgınca koştuğumuz sokaklar
Şimdi öyle yorgun
Şimdi öyle çaresiz
Nereye varacağını bilemeden yürüdüğümüz

Birkaç damla gözyaşımı akıttım toprağına
Sana
Veda etmeyeceğim
Yok saysalar da
Yanımdaydın çünkü hep sen

Sen, yalancı aydınlığını
Hileli aynalarda büyüten
Mağruriyet,
Beyaz boyalı bir binanın
Hiç kimseler görmediği için
Gri ve kirli bırakılmış

Zor olsa da
Bembeyaz kalabilmek
Siyaha boyanmış zulmün çağında,
Sırtında insan olmanın yükünü taşır
Eksik kalmış bir devrimin gözyaşıyla ıslanan her çocuk

Yalnızlıktan korkup
Kelimelere saklanan bir çocuğun
kalabalığıdır şiir…

Yaz ortasında esen
Ilık bir rüzgardın sen
Islak yüzümde izini bırakan

Bütün ayrılıkların özetiydin sen
Tüm ömrümü sığdırdığım