Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Bir bahar günüydü
Yasa dışı yaşanıyordu bütün aşklar
Saklı kalmış bir isyan taşıyordum beynimin kıyısında
Hüznün adı konmamıştı daha
Örgütlenmemişti hiçbir kelime
Gitmemişti otobüs

Rüzgardı o esen
Ben çekingen bir yaprak
O bir deli rüzgardı
Ben sararmıştım,
Bir sonbahardı

Sürgün babaların çocukları
Resimlerde büyürler
Hiçbir fotoğrafa sığmaz
Renkleri ayrılığın
Ve hiçbir şeye benzemez
Yurduna ve sevdiklerine hasret kalmanın sancısı

Ömrüm;
Genç bir kızın simsiyah saçlarından
Alnına süzülen bir su damlası,
Akıp geçiyor gözlerimden, yüreğimden...

Ayın ondördünün beyaza boyadığı

“Sen gelmezsen bahar gelmez” dedi kız sevdalısına.
“Bekleme beni belki gelemem ilkbahara” dedi oğlan.
“Umut” dedi kız.
“Hala çarpmakta olan bir kalptir umut”
“Umut” dedi oğlan
“Belki gelirim ilkbahara”

Yine aynı gün
Yine aynı yol
Ve o ölüm
Ancak kapkara bir kalemin
En kötü yazısıyla anlatılabilen

Üç telden başladık anlatmaya
Köylerinden şehirlerinden
Ter ve kan akıtılmış her karış toprağından
Eksik yaşanmışlığından
Horlanmışlığından
Çıplak ayaktan

Öyle bir gün gelir ki
O uğruna ölünecek sevda
Sevileni de aşar

Öyle bir gün gelir ki
En önemli olan ne varsa önemsiz

Şafak vakti söylenen türkülerimiz vardı bizim
Darağacının gölgesinde
Ve hala analarımızın saçında yıldızlar arayan

Ne zaman takılsa dilime
Derin bir deniz olurum

Sen kendi ruhunun resmini çizebiliyor musun?
Aynalarda görünmeyişinin
Otuz iki dişinle gülemeyişinin

Sen kendi ruhunun resmini çizebiliyor musun?
Koskoca evrenin