Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Sen kendi ruhunun resmini çizebiliyor musun?
Aynalarda görünmeyişinin
Otuz iki dişinle gülemeyişinin

Sen kendi ruhunun resmini çizebiliyor musun?
Koskoca evrenin

Eksik yaşanmışlıktan değildi
Vurulup dünyanın kalbine düştüğü yerde
Açık kalan gözleri komutan Che’nin...

o soylu kavganın
yürüyüp hayatın atardamarlarına

Yine kül rengi bir yalnızlık kalır bize temmuzdan
Toprak unutur suyun rengini
Unutur o sevdalılar
Yürekteki depremi
Alevler sarar her yanı bir anda
O kül yığınından geriye

Yorgun
Sapsarı gökyüzü
Eksik uykularda görülen rüyaların
Uçakların kanatları altında
Gölgelenen insan yüzü
Kırılgan akşamüstlerinde

Bütün deniz kıyıları aynı yine bu sabah
Bütün hüzünler durdukları yerde duruyorlar
Düşmanın kini azalmamış hiç
Bütün maviler yine mavi
Şarkılar yine güzel

Şimdi tam zamanı cesaretin
Ve yüzüne tükürmenin
Kalbini, daralan halkaların arasında
Her gün biraz daha çok sıkıştıran esaretin

Dinle

Şiirler var ki kıvılcımdır her dizesi
Kendisi kocaman bir yangın.
Öyle bir yangınla sevmiştik birbirimizi
Suya hasret toprakların
Kanla sulandığı
Ve bütün esmer yürekli sevdaların

Asıl kahreden bizi
Yaşayamadıklarımız değil
Bizi asıl kahreden
Yaşayıp ta yitirdiklerimizin sancısı
Hasret duymak zordur yaşamadıkların için
Sen yaşarken öğrendin ağlamayı.

Öyle anlar vardır ki neresinden başlarsanız başlayın anlatmaya fark etmez. Çünkü dili ayrı olsa bile tektir acının tarifi her yürekte...

On yaşlarında bir kız çocuğuydu televizyonun tozlu camından gözbebeklerime aksi düşen ve onun birkaç metre ötesinde Türk bayrağına sarılı bir tabutun içinde yatan yirmi yaşlarındaki abisi.

Hani sesler vardır bir ömür boyu silinmez kulaklarınızdan.
Seslenişler vardır kanar durmadan sol yanınızda, yaralarını bir ömür boyu sağaltamazsınız.

Yaşamadan gitmek bir şehirden
Yalnızlığı alıp yanına
Başka diyarlara

Gitmek;
Kopmak bir çift gözden