Mehtaplı Matem Şiiri - Sami Özay

Mehtaplı bir gece, sükûtun ta kendisi,
Yıldızlar göğün en uzak bekçisi.
Tabiat fısıldar derinden bir nidayı,
Sanki her yaprak anar o derin sevdayı.

Hülyalı bakışlar dalar uzak ufuklara,
Gecenin matemi siner solgun ruhlara.
Gökte ay şahitlik eder bu sessiz yasa,
Hasretin dokunur en incelmiş yaraya.

Yıldızların altında toprak uykudadır,
Esen her hafif yel ondan bir sedadır.
Bütün bir kâinat seni söyler sabaha dek,
Yokluğun içimde kanayan büyük bir cenk.

Ağaçlar gölgesini uzatır boylu boyunca,
Tabiat sevgiliyi anar içten duyunca.
Bir bülbül uykusuz, dalda dert yanar,
Gecenin koynunda bu yürek dağlanarak yanar.

Ay ışığı vurur dalgalı suyun yüzüne,
Hasretin damlar ansızın iki gözüme.
Karanlık sarmalasa da dört bir yanımı,
Mehtabın rengiyle tazeler sancımı.

Derin bir nefestir gecenin serin yeli,
Aklımı başımdan alır bu sevdanın eli.
Yıldızlar kayıp giderken gök kubbeden,
Ayrılık şarkısı söylenir her köşeden.

Tabiat susmuştur, sadece hüzün konuşur,
Gecenin matemi ruha gizlice karışır.
Mehtaplı gecede adın yankılanır derin,
Sen bende saklı kalan o en son yerdesin