Haykıran dilim hiç susmuyor
İki gözüm hep yaş döküyor
Viranedir bu garip gönlüm
Ayrılık beni öldürüyor
Artık bedenim yok oluyor
Ha çöktü çökecek, köyüm yapyalnız
Aman virane olmuş dede ocağım
Pınarlar kurumuş, yalaklar susuz
Bu acıyla her an ben yanacağım
Görkemli dağların, yaylan yeşildi
Yüreğinde kin, öfke tohumlarını besleyen
Kan emici yaratık
Çocukları, Kadınları
Canları, çiçekleri,
Ağaçları önemsemeyen
Ölümlere çanak, halka kafa tutan acemi çaylak
Öyle bir an gelir yüreğin feleği şaşar
Mutluluğu çalıp giden yâr
Sevenini yaralar
Kilit vurulmayan gönül
Acır de fen acır
Yara zonklar yara irin bağlar
Ji destê key gel bûn bêzar
Her dera welat bû xesar
Bo rizgarîya mazlûman
Hesinkar Kawa bû serdar
Cejna Newroz’ê pir geşkin
Gökyüzünde asılı
Yıldızlar
Şavkınızı
Yansıtın
Huzme dolsun dünyaya
Dolunaysız kalmış geceler
Tarlalardan öküzlerin çeke, çeke çektikleri kağnılarla
Traktörlerle istif edilen başk, sap taşınan
Tozu dumana katan
Batoslarla taneleri başaklarından
Ayırılan
Harman yerinde
Artık uyumanın zamanı değil, haydi uyan Tatvan'lım
Şafak yırttı seni üzen karanlığı
Artık öyle uzaklara bakma
Bak, güneş düşmüş ellerine
Hele kalk
Saçlarını bir güzelce tara
Bir yay gibi eğmeç, o simsiyah kaşları evreni kuşatan
Atılan ölüm kusan bombalarla, cana kıyan toplarla
Yaşadığı kentin tüm ışıkları sönen
Gülümsemeleri dudaklarında
Sararıp-solan
Ok gibi upuzun kirpikleri
Hayat, çıldırmışçasına dayanılmaz, çekilmez acılarla dopdolu
Toprak dile gelsede
Gelmesede
Şafak ol düş, sabah ol düş, şu gözlerimin ufkuna
Sanma, bendeki şu yürek arsız karanlıkla, boranla barışık


-
Ümmü Eymen
Tüm Yorumlarhakikaten duygu dolu ders verici nitelikte bir şiir, kutlarım.