Ey paşverû
Ey bênijad
Me re mirin berpêş bû
Mîmarê wê jî tu yî
Em şoreşger
Em şêrinin
Ne kardeş nede bir dost var yanımda
Kahır bol, çile bol, dert bol dünyamda
Hiç sıkıntılar bitmiyor ruhumda
Ah bunca acılar, dertler ne diye
Gülmek, mutluluk nedir bilmiyorum
Ji yarê ne name hat, ne jî xeber
Xemgînî, bêkesî derdê mine
Havîn û bihar jî hat, ji min re çi
Bedewa min, gula min ne ba mine
Li min de derfret, min de îmkan nema
Neyarên me pir wehş in
Can bimeşin, bimeşin
Ji Amedê, ji Wanê
Gulên vedan pir geş in
Bedlîs, Tetwan û Harran
Evîna min birqa tava siba min
Dilgeşîya dilê minî hestê min
Bêguman keskesora rengînî
Lê bedewê ronahîya raoja min
Şaxê gulan tu bo min tim himetî
Êdiî hêvîyên min ji min veqetîyan
Li min venagerin
Bêhêvîtî mirine
Çi bêjim
Çi binivîsim
Min tiştek fêm nekir
Bugün bana bir acı haber geldi
Sanki toprağı sürükleyen seldi
Diyorlar barışa pusu kurulmuş
Aldığım haber yüreğimi deldi
Ankara tren garı kanla dolmuş
Ey dostlarım ben barış aşığıyım
Ondan, düzen zindana attı beni
Halka "can" dediysem hata mı ettim
Bu âlem, şüpheliye saydı beni
Nideyim, ben hazin bir zamandayım
Barış sevincidir
Acılardan akıp gelen
Gecenin
Rahmine düşen şafaktan sonra
Sessiz bir aydınlık zuhur ediyor
Güneş
Gözlerinin bakışında, yüzün gülüşünde kurulu en güzel barikat
Zulme karşı direnen korkusuz
Yoldaş!
Karanlığı yırtarak gelen
Şafağı kızıla çalan! İsyankâr bir sabahdayız
Zamanın büküleceği, korkunun tarihe gömüleceği yerdeyiz
Çağ açıyor o aydınlık fikirlerin
Her bakışın iliklerimize kadar
Bir manifestodur!
Gayrı
İlkelerimizden ödün vermeyiz
Yoldaşım senin nezdinde
Güneşe söz verdik
Bundan böyle
Her köhne düzenin ölüm fermanıyız, biz!
Gece ne kadar uzun sürerse sürsün
Elbet bir gün
Şafak sökecek!
Yıkılacak
Katran karası perde
Ne pranga kalır
Bileklerde
Ne de keder
Yüreklerde
Bizde ne korku kaldı, ne de boyun eğen bir baş...
Gözlerinle süzdüğün şu dünyada kölelik kalmayacak
Her bakışın, özgürlüğe
Açılan birer kapı
Dağlarda yankılandıkça
Sesin
Hüma kuşu konar omuzlarına
Karanlığı delen isyanımızda
Haklı kavgamızda
Pepuk kuşu yas tutmakta, acı dolu geçmişimize...
Ama senin her bakışın ezber bozar bu kışta
Çoktan korku sindi sömürü düzenine
Adaletin ateşidir
Yanıyor bakışlarında
İbibik kuşu hayırlı haber taşıyor, uzak dağlardan bize!
Senden korsunlar, karanlığa esir olan prangalı, kör vicdanlar
Sarılıyor o hünerli ellerinle
Toplumsal her yara
Seninle
Filizlenendi göğsümüzde
Bu büyük umut, bu büyük uyanış
Toprağın altındaki sabırla baharı bekleyen tohum gibi...
Gözlerinin bakışında filizlendi, sarı başak olacak her tohum
Bir orak gibi keskin ve net iraden
Zulmün ekinini biçiyor
Fersah fersah!
Döven süren köylü
Demir döven işçi
Artık ezilmeyecek
Köhnemiş çarklar altında!
İşte senin adımlarındır, bu zulüm çarkını dipten kıran...
Bir saban izi gibi derindir, haklı kavgamız
Yaramızı acıtan ellere
Omuz atarak
Ve gül dikeniyle
Devrim inanmakla büyür
Yaşama tutunmak işimiz
Biliyoruz ki gül de bizim, diken de...
Sofrada bölüşecek ekmek gibi paylaşılan
Bardaktan taşan duru su gibi
Azizdir bizdeki
Sevda
Geleceği fısıldıyor rüzgâr, köhnemiş devir bitiyor
Uzak dağların ardında
Uyandı deniz!
Siliniyor gam
Siliniyor her bir keder
Bakışınla çoğaldı
Göğsümüzde bu büyük devrim
Toprağın koynunda kıpırdandı tohum, boy veriyor başak
Birlik olup bölüştüğümüz sıcak bir ekmek gibi, her gülüşün çok sıcak...
Mehmet Çobanoğlu
18.11.2026
Gürpınar


-
Ümmü Eymen
Tüm Yorumlarhakikaten duygu dolu ders verici nitelikte bir şiir, kutlarım.