Şimdi, yine tek başımayım, şu bitmeyen karanlıkta
Saat, gece yarısını çoktan aştı
Sessizce
Sensizliğin
Sessiz boşluğunda
Daldım hayallere
Hiç yüzüm gülmedi, umutlarım çiçeklenmedi
Yeryüzünde gülümseyen
Gün görmedim
Mehtap
Yıldız
Güneş
Bir yanım kara kış, diğeri sonbahar; ben yaz’ı, ben bahar’ı bilmem
Ne gül var, nede kelebek bu yerde
Ben, ne gün gördüm
Nede güneş’i
Size
Mutluyum desem
Böyle midir sizin geleneğiniz ?
Öfkeye esir olmuş, yüreğiniz
Kahrolası, dön bir yarınlara bak
Vuran siz öldüren siz! Biz öleniz
Senin gözlerin doğruyu görmez mi ?
Doğuyor gün doğuyor
Dağların arkasından
Kardelenler uç verdi
Karların arasından
Doğuyor gün doğuyor
Nasıl anlatayım seni dünyaya
Oyunlara gelme, emekçi köylü
Umuduna sarıl, bu kavga senin
Büyük bir güçsün sen, onurlu köylü
Gasp edilmiş hakkın var alman gerek
Avuçlarından bir nebze huzur, bir tutam mutluluk
Gözlerinden ışıl ışıl ışıldayan
Umut
Yüzündeki emsalsiz
Gökyüzüne şimal zühre olan
Güzelliğin
Masmavi gökyüzün en masum kuşu
Sevimli güvercin göğe tutkusun
Takla at, kanat aç dostça selam ver
Dostluğumuz daima büyüsün
Kanatları beyaz süt beyaz olan
Senelerdir acı, kahır hiç durmaz,
Kötü ile iyi asla bir olmaz,
Yüreğim ateş, ciğerim kül oldu,
Ruhum güllerden, çiçeklerden caymaz,
Bende halklara imrendim uyandım,
Karınca gibi hep çalışan, işçilerin ekmek kavgasında
Yaşam cam gibi paramparça
Kendi saltanatı
Kendi çıkarı için
Hak, hukuk ve adaleti yok sayan
Doğayı katleden


-
Ümmü Eymen
Tüm Yorumlarhakikaten duygu dolu ders verici nitelikte bir şiir, kutlarım.