Dünyada sana meftun olmak, eski bir fincanın dibinde unutulmuş son yudum çay kadar inatçı bir mutluluk. Kimse anlamasa da ben her sabah saçımı biraz sana doğru tarıyorum. Belki rüzgâr fark eder. İç çekişlerime yeni bir his ekliyorum her gün. Sanki kalbim, gizlice şeker çalan küçük bir kız çocuğu. Yakalanacağını biliyor, yine de ceplerini kahkahalarla dolduruyor. Senin adın geçince evdeki çiçekler uslanıyor. Perdeler, kimse görmeden dans ediyor. Çaydanlık, buharından küçük kalpler kaçırıyor. Ben de hiç utanmadan dünyanın en şımarık âşığı oluyorum. İnsan birinin varlığına bu kadar inanır mı? Ben inanıyorum. Hatta bazen Allah’ın gökyüzüne astığı yıldızlardan birini yanlışlıkla sen sanıyorum. Sonra gülüyorum kendime. Aşk biraz da kendine tatlı tatlı gülebilmektir. Bütün aynalar bugün beni senden habersiz yakalıyor. Oysa ben aynaların bile senden haberi olsun istiyorum. Varlığına inanmak, yalnızca seni sevmek değil. Sokağın başındaki simitçinin sesinde, camdaki yağmur izinde, annemin eski dantel örtüsünde, çayın ince belli bardağında “Sen buradan da geçtin galiba…” diyebilmek. Ne tuhaf. Kalbim büyümüyor aslında. Sadece eteğine papatyalar sıkıştırmış şımarık bir kız gibi koşa koşa sana geliyor. Ve dünya, ilk defa bu kadar güzel dönüyor. Ben de hiç kimseden saklamadan söylüyorum: Bir insana meftun olmak, bazen ömrün bütün yorgunluğunu tek bir gülüşün cebine bırakabilmektir. Ben bugün bir ömürlük cesareti, senin “merhaba” deyişine emanet ettim. Cns Sryldz…
Cansu SarıyıldızKayıt Tarihi : 19.11.2026 18:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!