Dünyada sana meftun olmak,
eski bir fincanın dibinde
unutulmuş son yudum çay kadar
inatçı bir mutluluk.
Kimse anlamasa da
ben her sabah
saçımı biraz sana doğru tarıyorum.
Belki rüzgâr fark eder.
İç çekişlerime
yeni bir his ekliyorum her gün.
Sanki kalbim,
gizlice şeker çalan küçük bir kız çocuğu.
Yakalanacağını biliyor,
yine de ceplerini kahkahalarla dolduruyor.
Senin adın geçince
evdeki çiçekler uslanıyor.
Perdeler,
kimse görmeden dans ediyor.
Çaydanlık,
buharından küçük kalpler kaçırıyor.
Ben de
hiç utanmadan
dünyanın en şımarık âşığı oluyorum.
İnsan
birinin varlığına
bu kadar inanır mı?
Ben inanıyorum.
Hatta bazen
Allah’ın gökyüzüne astığı yıldızlardan birini
yanlışlıkla sen sanıyorum.
Sonra gülüyorum kendime.
Aşk biraz da
kendine tatlı tatlı gülebilmektir.
Bütün aynalar
bugün beni senden habersiz yakalıyor.
Oysa ben
aynaların bile senden haberi olsun istiyorum.
Varlığına inanmak,
yalnızca seni sevmek değil.
Sokağın başındaki simitçinin sesinde,
camdaki yağmur izinde,
annemin eski dantel örtüsünde,
çayın ince belli bardağında
“Sen buradan da geçtin galiba…”
diyebilmek.
Ne tuhaf.
Kalbim büyümüyor aslında.
Sadece eteğine papatyalar sıkıştırmış
şımarık bir kız gibi
koşa koşa sana geliyor.
Ve dünya,
ilk defa bu kadar güzel dönüyor.
Ben de
hiç kimseden saklamadan söylüyorum:
Bir insana meftun olmak,
bazen ömrün bütün yorgunluğunu
tek bir gülüşün cebine bırakabilmektir.
Ben bugün
bir ömürlük cesareti,
senin “merhaba” deyişine emanet ettim.
Cns Sryldz…
ıslanmaktan
tek kişiyi koruyacak genişlikte
kesince kumaşları
yağmur değil
yalnızlıktır yağan


Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta