Düşündüm,
Var olmayı…
Olduklarımızı,
Bir de olduramadıklarımızı,
Adını koyamadığımız hislerin
Dilimde yarım kalan tadını düşündüm.
Hayat dedikleri,
Bir pamuk ipliğine bağlıysa eğer,
Neden bu kadar ağır?
Neden bu kadar derin izler bırakır içimizde?
Sonra aklıma gelenler…
Ruhuma dokundu,
Ruhumun hissettikleri
Aklımın sınırlarını zorladı.
Bir yerde kayboldum,
Belki de ilk kez kendimde bulundum.
Yaşamak neydi?
Bir çocuğun saf gülüşü mü,
Yoksa kendimize yazdığımız
O sahte mutluluk rolleri mi?
İnsan…
Olduğu yerde çiçek açsın ister,
Ama içinde hep bir mevsim eksik kalır.
Yapamadıkları,
Söyleyemedikleri,
Sevip de tutamadıkları…
Hepsi kara bir bulut gibi çöker yüreğine.
Ve o an…
Yağmur yağsın istersin.
Sadece gökyüzü değil,
İçin de boşalsın diye.
Çünkü bazen ıslanmak,
Gerçekten yaşadığını hatırlatan tek şeydir.
Peki…
Yaşamak dediğin,
Sadece nefes almak mı?
Yoksa her şeye rağmen
Hayata bir anlam yükleyebilmek mi?
Luna…
Sen kimsin?
Bir isim misin sadece,
Yoksa gecenin içindeki en parlak sır mı?
Hayatın ta kendisi mi,
Yoksa her şey bittiğinde geriye kalan
Sessiz bir veda mı?
“Adını Luna koydum” dedi biri…
Ama ben hâlâ düşünüyorum—
Acaba gerçekten ay mıydım,
Yoksa kendi gözlerimde sakladığım
O tarifsiz ışık mıydı?
Belki de ikisi de değildik…
Belki ben,
Kaybolduğum yerde
Kendi ayımı arayan,
Kendi ışığını kaybeden biriydim.
Ve o ışık…
Sadece gecenin karanlığında parlamıyordu.
İçimde bir yerlerde,
Kaybolduğum her an
Yeniden doğan,
Yine bana fısıldayan bir ay vardı.
Ve belki de Luna…
Beni ben yapan,
Kaybolduğum yerde kendimi bulmamı sağlayan
O ışık, o sessizlik,
Bizzat benim içimde parlayan aydı.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta