— Küstüm sana.
Öyle dedim.
Pencerenin önünde duran sardunyalar duydu önce,
sonra akşam,
sonra çayı yarım kalmış bir masa.
— Küstüm sana.
Ama insan,
sevdiğine küserken bile onun adını okşuyormuş meğer.
— Arama artık.
Dedim.
Telefonu avuçlarımın arasında bir kuş gibi saklayarak.
Çalsan açacağımı bilerek.
— Gelme.
Dedim.
Kapının kilidini iki kere kontrol ederken,
ayak seslerini bekleyerek.
Bir kadın küstüğünde
her şey biter sanıyorlar.
Oysa bir kadın küstüğünde,
sevmenin başka bir lehçesine geçiyor sadece.
— Canın sağ olsun.
Diyorum mesela.
Bunun içinde
“canım sen ol” gizli.
— Yolun açık olsun.
Diyorum.
Bunun içinde
“dön de gel” saklı.
Sen bilmezsin.
Ben sana kızarken bile
sesinin yorgunluğunu düşünüyorum.
Kırıldım derken
ellerinin üşüyüp üşümediğini.
Gittim derken
hangi sokakta kaldığını.
Bir kadın,
gerçekten seven bir kadın,
en çok küstüğünde belli eder aşkını.
— Küstüm sana.
Bak yine söylüyorum.
Ama şu geceyi kaldırıp içinden seni çıkar desem,
gece eksilir.
Şu kalbi açıp içinden seni çıkar desem,
ben eksilirim.
Onun için küslüğüm bile senden yana.
Bir yanı sitem,
bir yanı dua.
Bir yanı yangın,
bir yanı eve dönmek isteyen çocuk.
— Küstüm sana.
Fakat bilirsin…
Bazı kadınlar
seviyorum demez.
Küstüm der.
Ve dünyanın bütün aşkı,
o iki kelimenin içinde yaşar.
Cns Sryldz




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta