Dedemin devrinde kem "kerih iş" miş
Nazikmiş insanlar nezihmiş kelam
Belli ki değerler, devran değişmiş
Kalp kırmak meziyet olmuş vesselam
Kaleme, heceye bulaştıkça kir
Tırmanma telaş ile ömür denen yokuşu!
Zirve görmeden ayak, serde saçın ak olur
Gözetleyen biri var kafesteki o kuşu
Uçmayı dilerse Hakk, düşler un-ufak olur
Toplarken her bahardan fâniliğin hazzını
Ne desen beyhude, ne söylesen boş
Hasletin hasını alan yok bu dem
Bakışlar öfkeli heceler nahoş
Gönüller virane; talan çok bu dem
Akıl baştan bîzâr, nefsi inse yâr
Yarden haber turnalara kaldıysa
Sen bu aşktan ümidini kes derim.
Kalpte hüzün son demini aldıysa
Feleğe kız, talihine küs derim.
AŞK denilen, bil ki onmaz yaradır
Saygı ile kime doğru eğilsek
Başımıza şah oluyor gardaşım
Yavuz gibi çatık kaşlı değilsek
Dilimizde âh oluyor gardaşım
Suskun kalsın ne çıkar ahde bîvefâ kalem
Varsın mürekkebini yalan yanlışa satsın...
Destanlar dile gelsin, dinlesin cümle âlem
Tarihi bilmeyene beni tarih anlatsın!
Anlatsın es geçmeden ta baştan başlayarak
Hayat yolu derin deniz; gizem dolu girdabı var
Hakikati bil ve şaşma; bir bütündür ruh ve beden
Konuşmanın da -biliriz- bir usulu adabı var
Her sözcükle bir anlaşma imzalarız fark etmeden
Bir anlaşma ki; evrenle, kendimiz ve muhatapla
Ölümü g/özleyen yüz binlerce ruh
Soğuktan donarken son duasında
Ceset kıvamında tonlarca güruh
Resûle ümmetlik iddiasında!
Ahdimiz olsa da Bezm-i Elest'ten
Rahatı görünce çabuk caymışız
Nefsi arkadaştan, iblisi dosttan
Saymayan insanı sapık saymışız
Övgüyle doldurup kumbarasını
Dünya bir ara liman
Yarına olmaz güman
Kibirle gezen ey can
Handa hancı değilsin
Her yol çıkar Hünkâr'a
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!