Mecit Aktürk Şiirleri - Şair Mecit Aktürk

Âh ederim ne gören var ne duyan
Ey kalemim! Yalnız kaldım e uyan!
Tarihe bak, talihime sen de yan
Bir dem bizken mağrur Çınar Ağacı
Parçalara bölünmüşüz ne acı

İslam tarihinde sayısız ibret;
Ala ala(!) gidiyoruz cennete(!)
Rezillikte onur, çukurda izzet
Bula bula gidiyoruz cennete(!)

Muradım ne yermek ne de suizan
Kabul etmese de acizdir insan...
Bir kalbi incitmiş kırmışsa lisan
Bahane aramak beyhude emek
Erdemden sayılır özür dilemek

Bir davaya nefer iken bu handa
Zulme karşı çelik setten duvardık
Umutların tükendiği zor anda
Pes etmeyi acziyetten sayardık

Nefsimize layık görüp tasmayı

Ses gelmiyor kalemimin ucundan
Hakikatli bir yâr idi eskiden
Hislerimi doldurduğum avcundan
Bercesteler kayar idi eskiden

İcabete layık iken her niyaz

Kayıplara karışan o bahtımız
Yaver giden bi yâr idi eskiden
Gönlümüzde boş kalmayan tahtımız
Can dostlara diyar idi eskiden

Kar boranla kışa dönse yazımız

"HAYALİ CİHAN DEĞER"


Farklıydı nezdimizde tarifi, tasvir-i kin
"Varlığı gönüllere eza" derdik eskiden
Asabilik doğuştan; genimizde var lakin

Bakmayın mazimizi inkâr eden serkeşe
Edep hasletin hası, hâl diliydi eskiden
Zorlu hayat yolunda her gönülde baş köşe
Onurlu ayakların menziliydi eskiden

Bahar gelmeden önce kurumazdı goncalar

Sinem yangın yeri, dumanlı başım
Gözlerim yaşını salsa şaşırmam.
Daha can tendeyken hazır naaşım
Azrail kapımı çalsa şaşırmam.

Umut mayaladım gönlümde göle

Ben deyim dört milyar, siz biraz fazla
Hava-su-kalemle yaşıtmış dünya
Sayısız zulümle, afet... infazla
Sarsılmış, savaşmış baş etmiş dünya

Envai türüyle renkli bu küre