MECBURDUM BE KALBİM
Canım çok yandı...
Öyle bir yandı ki
nefes alsam göğsüm yırtılacak sandım.
Boğazıma düğümlenen acı, sanki bir avuç camkırığı yutmuşum kanatıyordu içimi...
Kendi ellerimle kopardım
yüreğimi yerinden..
Gidişim sevgisizlikten değildi...
Ben o sevdanın içinde ölmemek için
mecburdum gitmeye..
Vicdanım dur dedi,
Aklım kurtar kendini diye bağırdı...
Bir yanda uğruna her şeyi göze aldığım o yangın,
diğer yanda karanlığıyla beni boğmaya çalışan
o uçurum vardı.
Etimi kemiğimden ayırır gibi
söküp attım onu içimden...
Canım çok yandı
ama başka çarem yoktu be kalbim..
Mecburdum...
Bitti dedim.
Dudağımdan dökülen her harf
kor olup düştü içime.
Ama o gün anladım ki
insanın kendini ateşe atması
sevda değil,
kendine zulümmüş.
Ben o zulme daha fazla ortak olmamak için
gitmeye..
Kendi canımı kendi ellerimle kurtarmaya mecburdum.
Şimdi dönüp baktığımda
o küller hâlâ sızlar belki,
o kopuşun yeri...
Ama başım dik...
Çünkü ben sevmediğim için değil,
kendime olan saygımdan çıktım o kapıdan.
Canım çok yandı be kalbim,
çok yandı...
Ama yaşamak için,
yeniden nefes almak için
bitirmeye , mecburdum be kalbim..
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 17:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!