Git dedim ya kalbim...
Ağzımdan dökülen o tek kelime,
bir hançer olup saplandı kendi göğsüme.
Oysa aklım bangır bangır bağırıyordu:
Olmaz! Diye..
Dönse de olmaz, sevse de olmaz.
Gördüğüm zulmü, değersizliğimi koymuştum terazinin bir kefesine.
Diğer kefesinde ise hâlâ sana yanan, hâlâ sana kanayan şu akılsız kalbim vardı.
Bitti dediğim o gün,
sanma ki sadece onu uğurladım kapımdan.
Ben o gün etimi kemiğimden sıyırdım,
ciğerimi kendi ellerimle yerinden söktüm.
Canımdan can koptu,
nefesim kesildi,
yıkılan dünyamın altında can verdim..
Ama yine de kal diyemedim.
Sus be kalbim..
Ağlama artık o zalimin ardından.
İçine kurtları dolanmış o zehirli sevdayı söküp at.
Biliyorum, git derken bile için yangın yeri.
Biliyorum, her zerren onu silerken
aklınla tutuyorsun kendi ellerini.
Dayan be kalbim..
Bu kopuşun acısı elbet dinecek.
Bu yangının koru elbet sönecek.
Seni hiçe sayanın elinde solmaktansa,
kendi yangınında kül olmak daha iyidir..
Kapat kapını,
kilitle dilini
ve dön yüzünü Yaradan'a.
Sen kendini korudun be kalbim.
Etin kemiğinden ayrılsa da
ruhunu kurtardın o zehirli sevdadan....
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 13:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!