Mavi ve Beyaz Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Bak gökyüzüne,
bir lekesi bile düşmez payıma.

Kanat çırpan güvercinlerin gözlerinde
belki mavi bile değildir o boşluk;
belki biz,
tutamadığımız şeylere renk veriyoruz
kaybetmemek için.

Bizim adını koyduğumuz hiçbir şey
gerçekten ait değil parmak uçlarımıza.
Bir süre tutuyoruz,
sonra avuçlarımızda
yalnızca sıcaklığı kalıyor.

Ben seni maviye boyadım;
bir sığınak,
bir gök,
bir ihtimal saydım.
İçimde ne kadar gökyüzü varsa
sana açtım.

Senin gözlerinde ise
ben hep beyaz kaldım;
tüm renklerin içinde eriyen,
ama hiçbirine dönüşemeyen
sessiz bir yokluk gibi.

Ben seni maviye boyadım,
sen beni beyaz bıraktın.

Şimdi gökyüzüne bakıyorum.
Her şey yerli yerinde.
Yalnız ben,
bir daha hiçbir renge
inanamayacak kadar
sana benziyorum.